EN FR
 

Echo’s uit het generalaat onder lockdown

Toen de media begonnen te berichten over de verspreiding van het coronavirus realiseerden we ons nog niet dat het virus van plan was de hele wereld te veroveren en dat iedereen zijn verwoestende uitwerking zou voelen, de zwaksten vanzelfsprekend het meest. We volgden de nieuwskanalen om meer te weten te komen en te begrijpen. Al snel werden er ook in België gevallen vastgesteld, wat ons nog meer verontrustte. Op 18 maart ging de lockdown in. We hadden geen andere keuze dan ons aan te passen!

• Het eerste wat we deden was samenkomen als gemeenschap om te luisteren naar elkaars gevoelens en gedachten en te begrijpen wat de Heer ons wil zeggen door wat de wereld nu doormaakt. We waren het allemaal eens dat de Heer ons nabij is en dat hij ons vraagt te luisteren: luisteren met de oren van ons hart naar hoe God spreekt door de rampzalige gebeurtenissen om ons heen, en ons nieuwe levens- en gedragswijzen eigen maken.

• De meditatie van paus Franciscus over Jezus die de storm stilt (Mc. 3,35-41) heeft ons bidden tijdens deze pandemie in de goede richting gestuurd: de Heer heeft alles in handen, vertrouwen in hem bevrijdt ons van angst en geeft ons hoop, zei hij. In groeiende solidariteit met onze broeders en zusters wereldwijd begonnen we te bidden voor de zieken en hun familie, de doden en hun nabestaanden, de frontlijnhelden, overheden, wetenschappers en onderzoekers. Het gebed ging integraal deel uitmaken van ons leven. De Goede Week en Pasen waren heel speciaal dit jaar dankzij de retraite waarin we een week lang intens baden voor de wereld en de mensheid.

JPEG - 897.3 kB• De dagelijkse eucharistie is nu virtueel, op één dag in de week na. Dan komt de pastoor met ons vieren, met inachtneming van de sociale afstand natuurlijk. We brengen meer tijd door in aanbidding voor het Heilig sacrament, we voeden ons met ‘Lectio Divina’ en ons dagelijks gebed focust in de eerste plaats op de actuele noden van de wereld.

• De lockdown betekende dat ons personeel om hun en onze gezondheid te beschermen moest thuisblijven. En dus moest iedereen inspringen om ons huishouden draaiende te houden: koken, boodschappen doen, schoonmaken, wassen, de tuin onderhouden enz. Allemaal leerden we wel iets nieuws: andere gerechten (met dank aan YouTube), onderhoud, gebruik van de stofzuiger en bepaalde schoonmaakproducten, onlineshoppen, keukenkruiden, plantenverzorging... JPEG - 3.2 MB

• Als door een goddelijk plan voorzien waren alle leden van de algemene raad terug van hun zendingen juist voor het reizen beperkt werd. Geplande bijeenkomsten en reizen voor de volgende maanden moesten worden afgelast. Maar we bleven verder vergaderen over zaken die de congregatie betreffen. Eigenlijk hadden we het tijdens de lockdown drukker dan anders: contact houden met de provincies en regio’s; via WhatsApp, Skype en Zoom op de hoogte blijven van de toestand en de ontwikkelingen in elk land waar wij aanwezig zijn; evenementen wijzigen, aanpassen, naar een later tijdstip verschuiven.

• In het algemeen kregen we door de lockdown tijd voor dingen waar anders geen tijd voor is: onszelf bijspijkeren op verschillende vlakken, mappen in orde brengen, kasten en bergruimtes opruimen, oude rommel uit het huis weghalen en meer van die dingen.

JPEG - 979.9 kB• We hebben ook wel wat gevierd: Pasen en Hemelvaart, Feest van de Arbeid, Moederdag, Dag van de Verpleegkunde, een paar verjaardagen, waaronder de verjaardag én het gouden jubileum van zr. Birgit Goslain, die tot onze vreugde enkele dagen in onze gemeenschap heeft verbleven.

• Elke dag komen volwassen gehandicapten uit de naburige instelling in kleine groepjes onze tuin bezoeken. Tijdens de lockdown zitten zij in hun tehuis zo erg opgesloten dat ze snakken naar verse lucht en wij zijn blij dat we hen – steeds de sociale afstand in acht nemend – in onze tuin kunnen laten wandelen.JPEG - 2.3 MB

• Ingaand op de uitnodiging van paus Franciscus om van deze week een Laudato Si’-week te maken hebben we online deelgenomen aan initiatieven van de Katholieke Klimaatbeweging. Op een avond waren we in de tuin aan het bidden met en in de schepping. De eenden – die onderhand wat vriendelijker geworden zijn – deden mee en wilden zelfs onze gebedsblaadjes proberen! De vissen in de vijver kwamen naar de oppervlakte, als om dag te zeggen. Het gezang van de vogels leek helderder en voller!

• Voor het menselijk leed dat deze pandemie veroorzaakt, kunnen we niet veel anders doen dan tot God bidden om genezing en bescherming. Tegelijk zijn we God enorm dankbaar voor de zegeningen die wij genieten: een ruim huis, geestelijke voeding, de ondersteuning van een gemeenschap, een prachtige tuin, eten op tafel; terwijl zovelen nu lijden onder eenzaamheid, angst, armoede en ziekte. Elke morgen ontwaken we dankbaar voor de gave van het leven en voor alles wat ons er gratis bij gegeven wordt.

• Terwijl de veiligheidsmaateregelen stapje voor stapje opgeheven of verlicht worden, zijn er tot op vandaag in het land 56.511 bevestigde gevallen van COVID-19 geteld, 14.123 genezingen en 9212 overlijdens. Met de paus bidden we dat de Verrezen Heer ‘de duisternis uit onze lijdende mensheid mag verjagen en ons mag leiden naar het licht van zijn glorierijke dag die geen einde kent’.

Zr. Valsam Jose

Uitstraling van het ZLJM-charisma in tijden van corona (vervolg)

Engels-Ierse regio

In het begin van de coronaviruspandemie waren wij erg geschrokken en overvallen door ongeloof en angst, toen we via de media vernamen welke verschrikkingen dit onooglijke, onzichtbare stukje materie overal in de wereld veroorzaakte; en nog meer toen in Ierland de eerste dode viel.

Vanaf midden maart werden wij in Ierland gevraagd thuis te blijven en ons aan ‘social distancing’ te houden. Dus sloten wij onze deuren voor alle mensen die anders naar Suaimhneas komen voor therapie, meditatie of cursussen. Het duurde dagen voor die eerste schok wegebde, dagen waarin we onafgebroken luisterden en keken naar het nieuws dat ons overspoelde. Het duurde een tijd voor we ons konden verzoenen met de gedachte dat het virus er was en dat het nog veel plaatsen zou aandoen. Onze reactie op deze nieuwe bezoeker zal het voortbestaan van de mensheid bepalen.

Te midden de eerste angst en onzekerheid bereidden de leiders van Ierland het beleid voor. Als volksgemeenschap begonnen we te voelen hoe ze hun leiderschap opnamen en erin slaagden kalm en weloverwogen te reageren. We voelden ons ‘gedragen’ in wat een onmogelijke situatie leek. Hun eerlijke en transparante optreden, vrij van politieke retoriek, gaf ons hoop. We zitten allen in hetzelfde schuitje, was telkens de boodschap. De bijdrage die ze aan ons vroegen was om actief mee te werken in je eigen omgeving: thuisblijven, het veilig houden, de sociale afstand respecteren, elkaar helpen en door kleine maar belangrijke dingetjes hoop en moed geven. In het hele land doen mensen dat, op een unieke en bewonderenswaardige manier.

Met de zekerheid dat we gedragen worden in hoop en vertrouwen beschouwen we deze tijd als een kans om praktisch en creatief te zijn. We zijn ons leven gaan herschikken rond deze nieuwe ervaring.

  • We wilden op een positievere manier omgaan met de angst van familie, vrienden en de ZLJM voor besmetting met het virus en vonden hoe we dankzij de technologie en ondanks de fysieke afstand elkaar konden steunen en ons gesteund voelen. Verbonden blijven op afstand.
  • Suaimhneas, dat anders bruist van activiteit, was nu druk bezig met telefoon, WhatsApp en Zoom om contact te houden.
  • Aan de hand van video-opnames van de sessies kon het meditatieprogramma doorgaan.
  • We geven mensen die het moeilijk hebben in deze periode ondersteuning via de telefoon en verwijzen hen waar nodig naar professionals.
  • We steken het personeel dat in de frontlijn staat in ziekenhuizen en woonzorgcentra een hart onder de riem door onze gebeden, brieven en dankkaartjes.
  • We konden een bijdrage leveren aan een initiatief dat aan de plaatselijke ziekenhuizen en verzorgingstehuizen welverdiende zaken als waterketels en broodroosters bezorgde om het leven van hun personeel wat aangenamer te maken.
  • We zijn zo dankbaar voor deze lente die we in de tuin kunnen doorbrengen met planten, wieden en de grond verzorgen. We hebben nu tijd om te kijken en te luisteren naar de tulpen en de narcissen, die ons, vertellend van hun wezen en hun broosheid, de levenscyclus in herinnering brengen.

Velen hebben zich afgevraagd waar God in dit alles gebleven was. God lijdt met ons mee en spreekt ons aan in de helpende hand, in de opoffering van de ene voor de veiligheid van de andere, in de beloftevolle lente die ons elke morgen toelacht. God is in de uitnodiging na te denken over onze prioriteiten en ieder levensstadium te appreciëren.

Misschien is dit de gelegenheid die ons wordt geboden om te leren luisteren naar de aarde en om de God van liefde, mededogen en tederheid te ervaren in en door de hele mensheid.

In dit gedicht evoceert Kathleen O’Meara de kansen die de huidige situatie ons biedt:

En de mensen bleven thuis
en lazen boeken en luisterden en rustten
en trainden en maakten kunst en speelden
en leerden anders te leven
en stopten om beter te kunnen luisteren
de een mediteerde, de ander bad
iemand danste
een ander kwam zichzelf tegen
en de mensen begonnen anders te denken en ze genazen
en in de afwezigheid van mensen die
dom, gevaarlijk, zinloos en harteloos leefden
begon ook de aarde te genezen
en toen het gevaar geweken was
kwamen de mensen weer bij elkaar
rouwden om hun doden
en maakten nieuwe keuzes, droomden nieuwe visioenen
bedachten een andere manier van leven
en genazen de aarde helemaal
zoals ze zelf genezen waren.

Ingezonden door Zusters Anne Lynch en Mai Finlay


Wordt vervolgd...

Uitstraling van het ZLJM-charisma in tijden van corona (vervolg)

Ranchi

Een paar dagen geleden werd ik onderweg naar de apotheek tegengehouden door een arme vrouw die er afgemat en bezorgd uit zag. Ze zei dat ze twee kinderen had en onder de omstandigheden van de lockdown haar gezin niet meer kon onderhouden. En dat er in haar omgeving veel mensen in dezelfde situatie waren: geen werk, dus geen geld om eten te kopen. Onder het spreken rolden de tranen over haar wangen en ik raakte ontroerd. Op de terugweg liep ik te piekeren over hoe we hen zouden kunnen helpen. Thuis sprak ik erover met mijn medezusters. Ook zij waren geraakt. Ze stelden voor om met hulp van de plaatselijke bevolking een overzicht te maken van waar de zwaarst getroffen mensen wonen en vervolgens iets te doen om hen te helpen de lockdownperiode door te komen.

We vonden dat sommige mensen, onder wie die vrouw, in kleine, smoezelige huurkamers zonder de minste voorzieningen woonden. Met de hulp van een plaatselijke handelaar konden we overlevingsvoedselpakketten per gezin samenstellen. We moesten wel eerst de lokale overheid en de politie op de hoogte brengen dat we voedselpakketten wilden gaan uitdelen in de dorpen. De politie was erg blij met ons plan en gaf ons haar medewerking. Dus nadat de nodige formaliteiten waren volbracht, gingen we met enkele zusters naar de dorpen om onze pakketten te verdelen. Van alle kanten kwamen mensen toegelopen die op voedsel hadden zitten wachten. De dag erop zag ik een grote groep kinderen en vrouwen voor onze poort staan. Ik wist direct dat ze om eten kwamen, want ze hadden het nieuws van de anderen gehoord. Ik voelde medelijden met hen: ze droegen geen mondkapjes of handschoenen, want hun enige zorg was eten, het coronavirus kon hen niet schelen. En de anderhalvemeterregel in acht nemen is erg moeilijk als je helemaal gefocust bent op eten krijgen. Ik las op hun gezichten de angstvalligheid waarmee ze op hun voedselpakket wachtten. En daarna de glimlach en de opluchting nadat ze het gekregen hadden. Maar de mensen bleven komen; er was meer nood dan we hadden voorzien. Het probleem moet aangepakt worden en een oplossing krijgen. Ik voelde dat ik nog meer moet doen.

Toen ik later op de avond nadacht over wat er die dag gebeurd was, verbaasde het me hoeveel vreugde en geluk een kleine daad van naastenliefde in het leven van mensen kan brengen. Die glimlach op die van zorgen vermoeide gezichten volstaat om door te zetten!

Ingezonden door Zr. Cresentia Xalxo


Nederlandstalige provincie

Terwijl het coronavirus lelijk huishoudt in ons land en overal lijden, verdriet en dood teweegbrengt, zien we desondanks rondom ons en in onze gemeenschappen kleine en grote tekenen van hoop.

Om te beginnen zijn we dankbaar voor de vele initiatieven om ons van geestelijk voedsel te voorzien in deze tijd waarin we de gewone vasten- en paasvieringen moesten missen. Ondertussen hebben de meeste van onze gemeenschappen leren omgaan met livestreaming, YouTube en allerhande websites. We zijn in dit verband veel dank verschuldigd aan de Belgische bisschoppen en de mensen van Kerknet, die zich door het onder de aandacht brengen en toegankelijk maken van die initiatieven als excellente herders hebben betoond. Op onze eigen minisite op Kerknet hebben we ook teksten gepost om de gevolgen van eenzaamheid en angst te counteren. We hebben ontdekt dat de virtuele wereld niet zinloos is!

De gemeenschapscoördinatoren bieden onze kwetsbare zusters naast zorg voor hun fysieke en psychische behoeften ook spirituele voeding en informatie. Dit is vooral belangrijk voor de zusters die op hun kamer in quarantaine zitten. Zuster Sushila en zuster Noreen, de twee leden van de nieuwe internationale gemeenschap, stellen zich in Melle, waar ze momenteel verblijven, met veel liefde ten dienste van de bejaarde zusters. Intussen pikken ze hier en daar een woordje Nederlands mee.
Verschillende gemeenschappen hebben manieren bedacht om de eenzaamheid van de bewoners van woonzorgcentra wat draaglijker te maken. Ze hebben o.a. wenskaarten vervaardigd en bezorgd. Een communiteit stuurde de boodschap ‘Houd goede moed, alles komt weer goed’ bij een pakje zelfgebakken koekjes voor ieder van de bewoners. Zusters die zelf in een woonzorgcentrum verblijven worden verwend met vele attenties: zo lief!

We stellen ook vast dat wij religieuzen niet de enigen zijn die vriendelijkheid, solidariteit en edelmoedigheid betonen. Eerst en vooral merken we heel dankbaar het niet-aflatende zwoegen en zorgen van onze medewerkers: verpleegkundigen, schoonmakers, administratieve krachten en gemeenschapscoördinatoren. Zij getuigen van grote betrokkenheid en tonen ongeziene creativiteit om alle praktische problemen op te lossen en ‘social distancing’ te garanderen, zodat onze zusters veilig en gezond blijven. Wij staan in bewondering voor de ijver van alle medische zorgverleners, van wetenschappers als virologen en epidemiologen, van journalisten en politici.

Zij zijn de helden die in de kijker lopen. Maar er zijn evenzeer gewone mensen, ook jongeren, die met een glimlach hun hulp aanbieden. ‘Heb je iets nodig? Kan ik je op een of andere manier helpen?’ is de boodschap die sommigen in hun brievenbus vonden.

Samen met onze buurt tonen we onze waardering en dankbaarheid voor wie hard werken in de gezondheidssector: we hangen een wit laken uit het raam, applaudisseren samen met onze buren, plegen heel wat telefoontjes en versturen WhatsApp-berichtjes en -filmpjes. We luiden op vraag van de bisschoppen zelfs de kloosterklok om acht uur ’s avonds.

Vele vrouwen en naar verluid ook mannen naaien mondmaskers. Enkele communiteiten hebben al van deze hoogstnodige maskers mogen ontvangen. Ook zijn enkele zusters begonnen met het naaien van mondmaskers (in het bijzonder voor de zusters en onze medewerkers), want ‘corona’ zal ons wellicht nog lang gezelschap houden.

Tenslotte hebben velen van ons gemerkt dat de mensen blijkbaar vriendelijker zijn op straat en makkelijker gedag zeggen.

Ook valt het op – en dit is geen nevenschade, maar nevenwinst – dat we nu er zoveel minder lawaai is, de vogels weer horen zingen. Deze sfeer van rust is een uitnodiging tot reflectie en gebed. Ook de natuur vaart wel bij deze crisis: er is minder luchtvervuiling en wilde dieren hebben hun territorium verlegd. We kunnen opnieuw kinderen horen spelen in de openlucht. Dit neemt niet weg dat wij ons maar al te goed realiseren dat niet iedereen de luxe van een tuin of zelfs maar van een terras of balkon heeft! Daarom zijn we bekommerd voor wie dakloos of ‘tuinloos’ is. Voor hen is ‘in uw kot blijven’ zoveel moeilijker dan voor wie een ruim huis en een tuin hebben!

Ja, er zijn inderdaad tekenen van hoop!

Ingezonden door Zr. Anne-Marie Dhooghe


Wordt vervolgd...

Uitstraling van het ZLJM-charisma in tijden van corona! (Vervolg)

Zuidprovincie

Enkele ervaringen van zusters:

  • Aan het sterfbed van een man:
    Wees gezegend, meneer Adrien!
    U bent een van onze hoogbejaarden. Ik ken u nog niet zo lang, maar we hebben enkele mooie momenten samen gehad. Als u naar de eetzaal kwam, wist u niet goed hoe u zich moest uitdrukken, maar de vriendelijkheid straalde uit uw ogen. En toen kwam u niet meer. Ik zocht u op in uw kamer en zag hoe erg u vermagerd was. Toen ik later van een afstand naar u keek, werd het me duidelijk dat uw ogen al naar het onbekende staarden. U ademde steeds moeilijker. Ik kwam naast u zitten. Mijn blik dreef af van uw gezicht naar de schapen in de wei. Zij hoefden hun hoofd maar naar beneden te doen en daar was het frisse gras, vlak onder hun poten. Een straal zon... Hoe vredig was alles. Je ogen rustten op me en even was ik ontdaan. Toen viel het me te binnen me tot onze Vader te richten. Ik zei: ‘In de naam van de Vader, de Zoon en de Geest die hen verbindt, vergeef ik je al je zwakheden.’
    Wat een lef, ja! Er zijn geen priesters meer. Wij keren in zekere zin terug naar de eenvoud, de waarheid.
    Nu bent u heengegaan, meneer Adrien. Vergeet ons niet en uw vrouw en twee kinderen ook niet. Tot gauw!
  • Een zuster heeft, nauwgezet alle veiligheidsvoorschriften opvolgend, een groot bord gemaakt, waarmee ze voor het verzorgingstehuis ging staan waar ze vroeger regelmatig op bezoek ging en de communie bracht aan bejaarde bewoners. Ze wilde op die manier het personeel, dat zich zo heldhaftig aan deze kwetsbare mensen wijdt, danken en een hart onder de riem steken. Verschillende verzorgenden hebben haar bedankt voor dit teken van solidariteit.
  • Twee zusters van liefde die in een bejaardentehuis verblijven en bezorgd zijn om het overbelaste personeel proberen hen te steunen waar ze kunnen. Ze doen mee om gezellige momenten te creëren, helpen een paar medebewoners die niet meer zelfstandig kunnen eten, proberen anderen in een goed humeur te brengen. Ze zijn in deze moeilijke tijden een waar geschenk voor dit huis dat ze als het hunne beschouwen.
  • Twee ZLJM-gemeenschappen doen mee met de populaire nieuwe traditie om elke avond om acht uur iedereen te bedanken die in de frontlinie tegen COVID-19 vecht. Zij luiden dan de klok van hun kapel.
  • De telefoon is nu zo’n kostbaar goed, zo’n onvervangbaar communicatiemiddel. De provincie maakt er dankbaar gebruik van voor een concretere beleving van de zusterlijke eenheid die reeds in het gebed beleefd wordt. Zo kan ze moed en hoop brengen aan de zusters en aan de kennissen die het ergst lijden onder de lockdown. Het helpt tegen de eenzaamheid, versterkt de banden en maakt het mogelijk om wie daar behoefte aan heeft op te beuren.


Sri Lanka

Terwijl 2020 openbloeide, bleef er maar verontrustend nieuws komen uit Wuhan. Maar we dachten nog niet dat COVID-19 de grens zou oversteken en toen de ziekte ons land wel binnen kwam, waren we geschokt. Ondertussen heeft ze al levens geëist. We stonden perplex, niet wetend hoe we met deze nieuwe situatie om moesten gaan. Er waren meer vragen dan antwoorden. Het nieuws uit Europa maakte ons moedeloos. De wereld lag plat.

Midden in de vastenperiode werden we herinnerd aan de exodus van het Joodse volk. We putten kracht uit ons diep geloof om voort te trekken naar het beloofde land, maar de realiteit die zich voor onze neus afspeelde, was eerder van aard om ons de hoop te doen opgeven. Huizen, dorpen, steden werden afgesloten. Het leven werd moeilijk, vooral voor de hele armen.

Velen van ons namen tijdens de Goede Week deel aan een online retraite. Het was een Goede Week anders dan alle andere. In gedachten omarmden we de hele wereld, speciaal de slachtoffers van het coronavirus en hun nabestaanden, maar ook zorgverleners en ziekenhuispersoneel, regeringsleiders, politie enz. We haalden moed uit ons vertrouwen in de Goddelijke Voorzienigheid en gesterkt door de zin ‘Geef en er zal je gegeven worden’ deelden we met de armen wat we konden. We hadden de schreeuw van de armen gehoord en brachten hen onze liefdadigheid. Toen we droge voeding en groenten uitdeelden aan de behoeftigen verscheen er een glimlach op hun gezicht, want ze kregen weer hoop. Over de telefoon stelden we mensen gerust die bang waren en paniekten, troostten we familieleden die een geliefde verloren hadden. Paus Franciscus zegt: ‘In hopeloze situaties, in pijn en lijden verlaat God zijn kinderen nooit. Hij blijft hen nabij.’ We zijn blij dat ook wij door onze kleine bijdrage wat hoop hebben kunnen geven aan de slachtoffers van COVID-19.

Wordt vervolgd...

Uitstraling van het ZLJM-charisma in tijden van corona (vervolg)

Engels-Ierse regio

De leiding van het ziekenhuis waar ik als pastor werk is in januari 2020 al begonnen zich klaar te maken tegen de mogelijk verwoestende aanval van het coronavirus.

In februari begon ik me de ernst van de ziekte te realiseren toen alle personeelsleden, mezelf inbegrepen, een opleiding kregen over hoe je beschermende kledij moest gebruiken, en tegelijkertijd het nieuws van de WGO doorkwam.

We moesten in die periode echt allemaal elkaar helpen. Bij veel personeelsleden sloeg de angst toe, ook bij gespecialiseerde artsen. Sommigen waren nu liever op een andere plaats geweest dan werkend in een ziekenhuis. Maar op een vreemde manier zit er in angst ook kracht en we hielpen elkaar omgaan met die angst. De woorden van aartsbisschop Desmond Tutu hielpen ons daarbij: ‘Allemaal ervaren we angst, maar als we dat inzien en onze angst erkennen, kunnen we haar omkeren in moed. Moedig zijn betekent niet dat je nooit bang bent. Het betekent handelen zoals moet, ook al ben je ontegensprekelijk bang.’

Als ziekenhuispastor werd ik vaak om een gebed gevraagd. Toen een toegewijd personeelslid dat met het virus besmet was, begon te genezen, zeiden velen dat ze opnieuw in de kracht van het gebed geloofden en ze spraken hun dank uit.

Iedereen hier draagt beschermende kledij. Die pakken zijn ongelooflijk lastig om te dragen en om in te werken. We moeten elkaar helpen met aankleden en, belangrijker nog, met het opnieuw uittrekken van zo’n pak. Want de angst om daarbij een besmetting op te lopen of door te geven is groot.

Mijn taken zijn tegenwoordig heel gevarieerd: elke dag de afdeling bezoeken, de ziekenzalving regelen voor patiënten, een steun zijn voor familie en voor personeel, zorgverstrekkers in hun beschermende pak helpen enz. We zitten samen in de boot en ondersteunen elkaar als collega’s.

Voor verpleegkundigen, artsen, sociaal werkers en pastores is het essentieel om liefdevolle zorg en meeleven te kunnen uitstralen naar patiënten en familie toe. Het is zo tegennatuurlijk dat we dit nu door die beschermende pakken niet kunnen doen zoals anders. Ze maken het zo moeilijk. Hoe krijg je oogcontact door een beslagen veiligheidsbril? Hoe patiënten en hun familie dit ervaren en wat zij van ons denken, is nog niet bekend. Maar het moet hen beslist angst inboezemen.

Een vriendelijk gebaar en een teken van bezorgdheid om de zorgverleners die hier in het ziekenhuis in de frontlinie staan, doet in deze koortsachtige situatie wonderen om het zware werk wat te verlichten. De mensen zijn zo edelmoedig: ze geven ons geld, brengen eten, bezorgen ons beschermingsmateriaal, waterkokers, koffiezetters, flessen water. Het personeel voelt zich gesteund. Al deze gulle gebaren maken hun het leven wat gemakkelijker.

In het ziekenhuis heeft het gebed nu een veel belangrijker plaats ingenomen in het geheel van steun en genezing. Om te beantwoorden aan de vraag heb ik een team opgericht, bestaande uit de plaatselijke priesters, de anglicaanse dominee, de bisschop en mezelf, om te bidden voor de mensen die met het virus besmet zijn. Ieder van hen was blij te kunnen deelnemen en op die manier het personeel een hart onder de riem te steken. We bidden in de ziekenhuiskapel, om de beurt, zodat er elke dag van de week iemand van het team aanwezig is. Dag en nacht brandt er een kaars als symbool van de solidariteit van het personeel met al wie ze in deze moeilijke omstandigheden tegenkomen. Veel zorgverleners hebben ons al verteld hoe ze zich gesteund voelen door dit gebed.

Ziekenhuisbezoek kan alleen nog bij mensen die in hun laatste uren zijn en het maakt tegenwoordig deel uit van de levenseindezorg. We kunnen maar twee familieleden per patiënt toelaten. Die moeten goed beseffen dat ze daardoor het virus kunnen krijgen. Ook moeten ze beschermende kledij dragen, wat hen vaak van streek brengt.

Ik heb elke dag contact met rouwende families die een geliefde verloren hebben aan COVID-19. De meesten vertellen hoe verdrietig ze zijn dat ze geen afscheid hebben kunnen nemen. Daarbij missen ze ook de rituelen van een begrafenis en de gebruikelijke steunbetuigingen van familieleden en vrienden. Ze voelen zich eenzaam en afgezonderd. Dit alles maakt het rouwproces lastig en verwarrend.

Dit vraag ik me af: wat wil het virus ons vertellen? Zullen we er de nodige lessen uit trekken? Misschien is het de natuur die nu luid en duidelijk tot ons spreekt.

Ik besluit hiermee dat ik in het moment van nu blijf. Want als ik naar de nabije toekomst kijk, waarvan ik weet dat de wetenschappers nog niet snel een vaccin zullen vinden en dat mensen blijven sterven, word ik bang.

Anderzijds vind ik dat onze overheid en ons medisch personeel met groot leiderschap het land door de crisis sturen. Ze houden ons dagelijks op de hoogte van hun plannen, van de gekozen richting en van de beslissingen die ze nemen om op de best mogelijke manier de aanbevelingen van de WGO op te volgen. Dit leiderschap wordt zeer gewaardeerd in Ierland. We voelen dat we in veilige handen zijn en dat er respectvol voor alle burgers wordt gezorgd.

Het is prachtig hoeveel steun ik krijg van mijn zusters in de regio. Dat geeft me veel sterkte voor mijn dienstwerk. Ik ben fier een zuster van liefde van Jezus en Maria te zijn en weet me op dit moment in de geschiedenis in solidariteit en hoop verenigd met al onze zusters in de wereld.

(ingezonden door zuster Mary Lalor)

Uitstraling van het ZLJM-charisma in tijden van corona

Om gevolg te geven aan de oproep van de UISG hebben we onze provincies en regio’s gevraagd ons hun verhalen van hoop toe te sturen. De meeste zijn opgesteld als een verslag, niet echt een verhaal, maar ze zijn verhelderend, hoopgevend en inspirerend. Ze vertellen over iets wat vandaag integraal deel uitmaakt van het leven in onze congregatie. We zullen ze hier dus het ene na het andere posten. Als eerste volgt nu het verslag dat ons uit de provincie Delhi bereikte.

Uitgedaagd om ons charisma te beleven

Het coronavirus is op 30 januari 2020 in India binnengeraakt met een student die terugkwam uit Wuhan (China) en positief testte. India beleefde toen al een vreselijke tijd ten gevolge van de wetswijzigingen die recent door het parlement werden aangenomen: de CAA (Citizens Amendment Act), de NRC (National Registration of Citizens) en de NPR (National Population Registration). Deze nieuwe wetten werden als discriminerend ervaren en de bevolking kwam in opstand. Er ontstonden rellen, die soms met veel geweld en bloedvergieten gepaard gingen.

In deze omstandigheden kreeg het land plots te maken met de pandemie, die om alle aandacht en onverwijlde actie vroeg. Van de ene dag op de andere riep de centrale regering een lockdown van 21 dagen uit, waardoor ontelbare mensen in de problemen kwamen. Maar God liet hen niet aan hun lot over. Op veel plaatsen brachten groepen en organisaties hen enige verlichting en een straaltje hoop in hun ellende.

De ZLJM van de provincie Delhi kunnen verhalen vertellen over hoe zij proberen zo’n straaltje hoop te zijn voor wie in de ellende zitten.

1. Slachtoffers van de rellen: De rellen waren het eerst uitgebroken in de hoofdstad Delhi. Daar kwam de gemeenschap van het provincialaat de ongelukkigen te hulp die uit hun huizen gedreven waren. Dat deden we samen met het aartsbisdom Delhi, de unie van religieuzen van India (CRI), enkele ngo’s en vrijwilligers die het lijden van hun medemensen wilden verlichten.

  • Onze zusters hebben samen met andere religieuzen, priesters, activisten, journalisten en religieuze leiders hun solidariteit betoond door deel te nemen aan een sit-in.
  • Enkelen zijn naar de kampen gegaan om er te praten met de slachtoffers, naar hun hartverscheurende verhalen te luisteren en hen te troosten.
  • De provincie heeft een financiële bijdrage gedaan voor mensen in hoge nood.

Misschien is het maar een druppel in een emmer, maar we zullen zeker een straaltje hoop betekend hebben voor deze slachtoffers van een onheuse behandeling.

2. Coronapandemie: We waren er ons van bewust dat een virus zich verspreidde, maar hadden nooit gedacht dat het een wereldwijde crisis zou veroorzaken. Beetje bij beetje zag het land in dat het voorbereid moest zijn en preventiemaatregelen moest nemen om de verspreiding van het virus in te dijken. Maar door de nationale lockdown van 21 dagen kwamen sommige mensen, vooral arbeidsmigranten, bouwvakkers, dagloners en mensen die in de marge leven, zwaar in de problemen. Het was een hartverscheurend gezicht: die massa’s arbeidsmigranten die te voet voor het provinciehuis passeerden op weg naar hun dorpen, vaak honderden kilometers verderop. Maar duizenden anderen bleven hier, zonder eten of onderdak. Hen moesten wij kunnen helpen, dachten we.

Enkele van onze gemeenschappen waren al begonnen met mensen te helpen die haast niets te eten hadden. Al gauw hadden alle gemeenschappen een manier gevonden om hoop te brengen aan reddelozen. Die acties bestonden onder meer uit:

  • voedselrantsoenen verdelen en medische verzorging betalen;
  • meehelpen met degenen die de noodopvang van voedsel voorzagen;
  • onze schoolgebouwen ter beschikking stellen voor de quarantaine.

We probeerden als een goede Samaritaan te zijn voor wie in nood was, ongeacht hun kaste, geloof, leeftijd of geslacht. Door deze gebaren van vrijgevigheid, empathie en solidariteit met de getroffen bevolking zaaien we zaadjes van hoop.

3. Verbondenheid met onze ‘levenslijn’: We hebben ons tot God, onze Levenslijn, gericht, de woorden van kanunnik Triest indachtig: ‘Verricht jullie liefdadigheid altijd in een geest van geloof, met je ogen op God gericht.’ De laatste maand hebben we vaak en intens gebeden, niet alleen voor de coronaslachtoffers, maar ook om God vergeving te vragen, voor onszelf en voor de hele mensheid, voor onze zonden en tekortkomingen waarmee we Moeder Aarde pijn gedaan hebben. De Heer, die met ons meewerkt tijdens deze wereldcrisis, zal ongetwijfeld maken dat we kunnen blijven hoop uitstralen.

In de diepe duisternis, wanneer God zich lijkt te verbergen, worden zijn licht en zijn hoop kenbaar in de toegewijde dienst van gezondheidswerkers, ambtenaren, ngo-medewerkers, vrijwilligers, priesters, religieuzen, donoren en nog zoveel anderen, die kanunnik Triest ‘goden op aarde, engelen van God’ genoemd zou hebben. Moge God, onze Levenslijn, ons in deze kritieke tijd voor de mensheid blijven inspireren tot solidariteit met de noodlijdende bevolking!

Wordt vervolgd...

Het gevecht van ZLJM wereldwijd tegen COVID-19 (vervolg)

St.-Vincentiusprovincie, Congo (door zr. Marie Céline Bulungu)

Tot op heden is godzijdank geen enkele zuster van de provincie besmet.

In Opper-Katanga: De gouverneur heeft toegestaan dat voedingswaren verkocht worden, zodat de bevolking zich kan bevoorraden. Op controleposten langs de wegen wordt gecontroleerd of er niet meer passagiers dan toegestaan in de busjes voor openbaar vervoer zitten. Voor de voedingswinkels staan de kopers in de rij en houden ze voldoende afstand. Er zijn dispensers met alcoholische handgel voorhanden.

Voor wie over wat financiële middelen beschikt lijkt de situatie niet zo erg. Het overgrote deel van de bevolking echter, die moet leven van de dagelijkse informele handel, beleeft zware tijden.

In Kasaï en Lomami: De mensen bewegen zich vrij. Ze worden alleen maar gevraagd de hygiëneregels op te volgen. Tot op dit moment zijn er alleen bevestigde gevallen in Kinshasa, Noord-Kivu, Zuid-Kivu, Ituri en Kwilu in Bandundu.

Overzicht van de gevallen:

Kinshasa: 241 bevestigde besmettingen, 20 patiënten genezen, 20 overlijdens.
Zuid-Afrika: 2272 bevestigde besmettingen, 410 patiënten genezen, 27 overlijdens.

De Sint-Vincentiusprovincie heeft beslist om tijdens deze gezondheidscrisis die de hele mensheid treft elke dag in alle gemeenschappen aanbidding te doen om Gods redding af te smeken voor de ontredderde mensheid.

Mali (door zr. Marguerite Tubale)

Samenvatting van de COVID-19-situatie in ons land:

De minister van Volksgezondheid en Sociale Zaken houdt zowel de nationale bevolking als de internationale gemeenschap regelmatig op de hoogte van de stand van zaken van de epidemie in Mali. Hij deelde het volgende mee:

Op 12 april 2020 werden in de ziekenhuizen 11 nieuwe gevallen van COVID-19 geregistreerd, er waren geen overlijdens en 3 patiënten, waaronder een kind van vijf jaar, werden ontslagen.

Vandaag staat het aantal bevestigde gevallen in Mali op 116. Negen mensen zijn gestorven en 25 patiënten genezen. De overige patiënten worden verder verzorgd. Gevallen die in andere steden ontdekt worden, worden naar Bamako overgebracht om verdere besmetting te voorkomen.

De bevolking wordt gevraagd de kalmte te bewaren en zich aan de voorzorgsmaatregelen te houden. Wij gaan niet meer naar de stad en hebben maar weinig nieuws.

Pasen hebben we in beperkte kring gevierd, met alleen religieuzen, priesters en enkele leken samen. Religieuzen worden gevraagd in hun klooster te blijven en priesters komen dagelijks de mis opdragen.

Engels-Ierse regio (door zr. Elizabeth Roche)

Het zijn echt rare en bevreemdende tijden. We hebben nu onze vierde week in lockdown ingezet, een term die heel vertrouwd geworden is sinds in onze wereld COVID-19 de controle heeft overgenomen. Deze stille, onzichtbare dodelijke vijand blijft maar elke dag honderden doden eisen. Zoveel van ons leven moet nu op een laag pitje worden gezet en allemaal kijken we verlangend uit naar de terugkeer van de normaliteit, wat ook het nieuwe normaal zal mogen zijn. Iemand merkte onlangs op dat dit ook een pandemie van de menselijke teleurstelling is, van zoveel verdriet bovenop het ziek zijn: er gaan zoveel mensen dood aan het virus en zovelen sterven alleen in het ziekenhuis, zonder een geliefde bij hun bed die hun hand vasthoudt en wat troost brengt in dit ultieme moment. De regel van het ‘social distancing’ houdt ons van elkaar gescheiden in een tijd dat we juist meer behoefte hebben aan nabijheid. En voor de begrafenis gelden dan ook weer die strikte beperkingen. Het is hier voor veel mensen, gezinnen en gemeenschappen een traumatische ervaring, zoals overal in de wereld trouwens. Het voelt allemaal zo raar aan, zo surrealistisch. Veel mensen gaan door een aangrijpende strijd en hartverscheurend verdriet, vooral wie ziek zijn, met COVID-19 of anderzijds, en wie rouwen om hun doden.

Tegen deze achtergrond van een lijden waar geen eind aan lijkt te zullen komen tot een vaccin wordt gevonden, komt steeds meer een menselijke goedheid naar voren, een naastenliefde, die een groot contrast vormt met wat er aan de gang is. Alsof onze gedeelde mensheid ons een vriendelijk duwtje geeft om er niettemin voor elkaar te zijn in een tijd dat we ‘in ons kot’ moeten blijven en een sociale afstand houden.

Tot op vandaag zijn alle zusters van de Engels-Ierse provincie virusvrij. We houden ons goed aan de maatregelen die de regering en de gezondheidsautoriteiten van zowel Ierland als het VK ons opleggen. Met dertig 70-plussers onder de 33 zusters van de regio moeten we dus allemaal in zelfquarantaine thuisblijven en mogen we slechts naar buiten voor de meest noodzakelijke boodschappen en geneesmiddelen en een dagelijkse gezondheidswandeling. Het is in deze situatie natuurlijk een geweldig pluspunt dat we dankzij de moderne communicatietechnologie de afzondering en de eenzaamheid wat kunnen verlichten. Misvieringen worden gelivestreamd zodat we die op verschillende plaatsen kunnen volgen. Zo waren ook de diensten van de Goede Week online beschikbaar, wat een goede hulp was om in deze moeilijke tijden kracht en hoop te putten uit ons geloof. Wij religieuzen mogen nu hulp en voorkomendheid ervaren van onze buren, die boodschappen voor ons doen, en op onze beurt bidden wij voor hen. We danken God voor deze ontdekking van wat het betekent deel te zijn van de grote mensenfamilie.

Sri Lanka (door zr. Anastasia Perera)

Christus is verrezen! Op deze tweede paasdag zijn wij allen, zusters van liefde, dankbaar voor de genade van de online retraite die wij samen mochten houden en waardoor we in de Heer alles en iedereen nieuw ontdekten en solidair waren met al wie getroffen is door corona.

De eerste bevestigde virusbesmetting in Sri Lanka was op 27 januari: een 44-jarige Chinese uit de provincie Hubei die als toerist naar Sri Lanka was gekomen. Op 10 maart testte de eerste Sri Lankaan positief: een 52-jarige reisgids die een groep Italianen had begeleid. Daarna ging het snel: steeds meer gevallen, zieken en onder quarantaine plaatsingen en eens steeds wijdere verspreiding over het eiland.

Mondkapjes dragen werd verplicht. Radio en tv zonden regelmatig boodschappen uit met de voorzorgsmaatregelen die moeten worden opgevolgd. Overal heerste angst en onzekerheid. Zoveel vragen en geen antwoorden! Het was een hele uitdaging voor ons om vredig en behulpzaam te blijven en erop te vertrouwen dat de Heer ons zou beschermen!

Heel wat reizigers hadden de quarantainevoorschriften aan hun laars gelapt en bijgevolg het virus verder verspreid. Tegen 25 maart zaten al meer dan 14.000 mensen in quarantaine. Er werden reisbeperkingen opgelegd: visums en internationale vluchten werden geannuleerd. Op 27 maart ging het land in lockdown: uitgaansverbod. Hamstering en lange wachtrijen! Het verplichtte ons terug te keren naar een eenvoudiger manier van leven, onszelf in vraag te stellen, het met minder te doen en dankbaar te zijn als je het noodzakelijke hebt. En aandacht te hebben voor Moeder Aarde: een groentetuin aanleggen voor de toekomst en deze evangeliezin in herinnering brengen: ‘Kijk naar de vogels in de lucht en de lelies op het veld’. Veel van onze gemeenschappen hebben de goddelijke voorzienigheid ervaren toen de provisiekast leeg was en er monden gevuld moesten worden!
We werden verzocht ons verantwoordelijk te gedragen en grote groepen mensen te vermijden, de sociale afstand te bewaren, vaak onze handen te wassen, geen misbruik te maken van de sociale media en de lockdown niet te breken. (Er zijn al 20.000 arrestaties geweest voor inbreuken!) Het was een klap toen alle liturgische bijeenkomsten en zelfs de diensten van de Goede Week werden afgelast. Maar als je even nadenkt, weet je dat God in ons hart is!

In al onze kloosters waken en bidden de zusters, ze spreken elkaar moed toe en hopen dat de epidemie snel onder controle zal zijn. Maar het nieuws uit Europa heeft ons van streek gebracht. Wij kunnen op vele manieren bidden. Enkele van onze kleinere gemeenschappen met een bejaardenhuis eraan verbonden, voor wie een inwonende priester de mis kan blijven doen, nemen de rest van de provincie en de congregatie in hun gebed op.

Je ziet nu dagelijkse spiritualiteit en geloofsbeleving, niet alleen onder religieuzen maar in de hele bevolking. Hoewel ze thuiszitten, zijn mensen elkaar meer nabij. Er wordt meer gedeeld en gezorgd. Ze zitten rond de televisie om de mis en andere diensten bij te wonen. Ieder huisje, ieder gezin is nu een levende kerk, een heiligdom van Gods liefde!

Vietnam (door zr. Suman Anima Toppo)

Volgens het ministerie van Volksgezondheid zijn er tot op dit moment 265 bevestigde gevallen van COVID-19 in het land. Enkele zieken zijn genezen. 75.291 mensen worden in quarantaine gehouden.

Sinds 1 april gelden er in Vietnam strenge regels voor ‘social distancing’ en zijn alleen essentiële verplaatsingen toegestaan. Daarom heeft de kerk de dagelijkse mis gelivestreamd, evenals de diensten van het triduüm en de paasnacht. In de kerken, die anders alle dagen vol zitten, heerste tijdens deze paastijd een grote leegte en stilte. Maar duizenden gelovigen woonden in het gezin of de gemeenschap online vol liefde en devotie de mis bij.

Als verantwoordelijke burgers dragen wij in de regio ons steentje bij voor het land door ons strikt aan het ‘social distancing’ en alle beperkingen te houden, dagelijks voor de slachtoffers te bidden en te delen wat we kunnen met de armen.
Enkelen zagen hierin een unieke gelegenheid om de samenhorigheid, ons ‘cor unum anima una’, te beleven. Ook is het een kans om uitdrukking te geven aan onze talenten: kunst en handvaardigheid, naaien, schilderen enz. We hebben er tevens gebruik van gemaakt om het Woord van God en de teksten van de congregatie te bestuderen en aan taalstudie te doen.

Enkelen, vooral aspirantes en postulantes, waren bang. Dus zijn we enkele keren bij elkaar gaan zitten, waarbij iedereen haar onzekerheid en angst kon uitspreken en we onze gedachten met elkaar deelden. We proberen voor elkaar een kanaal van genade te zijn. De meisjes in vorming kregen de keuze terug te gaan naar hun ouders als ze dat wensten, maar hun antwoord was vastberaden: ‘Zusters, we zijn hierheen gekomen en zullen samen met jullie de moeilijkheden doorstaan.’ Dat stak ons allen een hart onder de riem.

Onze weldoeners hebben in deze periode nog meer voor ons gezorgd. Zonder binnen te komen kwamen ze voedingswaren voor onze deur zetten! We hebben niets te kort! We mogen de goddelijke voorzienigheid ervaren. Afhankelijk van de mogelijkheden ter plaatse kweken de gemeenschappen hun eigen groeten. We doen het met wat we hebben en waar mogelijk helpen we, in de geest van Pasen, de armen uit de buurt.

In een van onze gemeenschappen hadden ze de eucharistie en andere diensten tijdens de Goede Week en Pasen. Dat kwam doordat de pastoor hun huis gekozen had voor de eucharistie die werd gelivestreamd voor de parochianen.

De hele regio bidt elke dag de rozenkrans en houdt een uur aanbidding om de redding van de wereld van het coronavirus af te smeken. In eenheid met de anderen hebben we met dezelfde gevoelens en intenties deelgenomen aan de online retraite. In deze stille tijd van afzondering is onze relatie met God, met onszelf, met de anderen, met de volkeren in de wereld en met de schepping intenser geworden.


Het gevecht van ZLJM wereldwijd tegen COVID-19

Dit jaar hebben we met z’n allen het paasmysterie op een ongewone manier beleefd. Onze ontmoeting met de Heer die ons nieuw maakt en kracht geeft, verliep in een virtuele realiteit.

Wij hebben de Goede Week in retraite doorgebracht: een buitengewone ervaring van eenheid binnen de congregatie en solidariteit met onze broeders en zusters die wereldwijd met het COVID-19 te maken krijgen. In onze zwaar op de proef gestelde wereld klinkt luid en klaar de paasboodschap die alle angst en vrees verjaagt. Zoals paus Franciscus het uitdrukte in zijn homilie van de paaswake bezitten wij ‘ een grondrecht dat ons nooit kan worden ontnomen: het recht op hoop ’.

We blijven uit alle delen van de congregatie vragen krijgen uit belangstelling en bezorgdheid, om te weten hoe het ons hier op het generalaat en elders in België gaat. Altijd verzekeren die boodschappen, briefjes of telefonische berichten de steun van jullie gebed!

Met 30.589 bevestigde gevallen van besmetting en 3903 sterfgevallen tot op vandaag (13 april) is de toestand in België nog steeds kritisch. Het ziet ernaar uit dat de lockdown zal worden verlengd, maar wij proberen er het beste van te maken. Onze besmette zusters zijn aan de beterende hand en er zijn gelukkig geen nieuwe gevallen. Er lijken nu echter meer gezondheidswerkers uit te vallen.

Op sommige plaatsen in de congregatie is de toestand dramatisch aan het worden. We krijgen er enig zicht op aan de hand van binnenkomende verslagen. Dit zijn de eerste. Er volgen er nog.

Ranchi (door zr. Mary Joseph Valiyankal)

Het coronavirus dat over de wereld raast, heeft ook India in zijn greep. In dit land met de op één na grootste bevolking ter wereld is het gevaar voor verspreiding enorm. Van de 29 staten van India zijn Maharashtra, Kerala, Karnataka, Tamil Nadu, Uttar Pradesh en Jharkhand het ergst getroffen. Volgens virologen en sociologen is het maar een kwestie van tijd voor het dodelijke virus zich over de rest van het land verspreid zal hebben. Het dodental heeft de 200 bereikt en het aantal bevestigde coronabesmettingen neemt onrustwekkend toe. Er heerst angst alom. Doordat zowel de centrale als de deelstaatregeringen tijdig maatregelen afgekondigd hebben zoals lockdown en ‘social distancing’ kon de snelle verspreiding van het virus enigszins ingeperkt worden. In enkele staten is men in een vroeg stadium begonnen besmette personen te identificeren en isoleercentra in te richten. Er wordt gescreend, een gepaste behandeling wordt toegediend, er zijn voedselbedelingen en bedelingen van beschermingsmateriaal.

Een goede zaak is dat mensen nu over de verschillen heen gaan beseffen dat we God nodig hebben, en dat ze ondanks de lockdown en andere beperkingsmaatregelen anderen te hulp komen. In de provincie Ranchi hebben ZLJM’s de zorg voor de arbeidsmigranten op zich genomen. Het is een initiatief van het aartsbisdom Ranchi in samenwerking met de regering van Jharkhand. In Hulhundu is een van onze scholen omgebouwd tot een onderkomen met alle nodige voorzieningen dat plaats biedt aan 200 arbeidsmigranten. Die zullen pas binnengebracht worden na de nodige tests en screening. In Chianki en Abadganj worden soortgelijke voorbereidselen getroffen om een mogelijke noodtoestand op te vangen. Daarnaast houden we om de crisis te bezweren ook informatievergaderingen waarin we de bevolking de gevaren van het coronavirus uitleggen en hoe ze zichzelf en hun gezin ertegen kunnen beschermen. Verder hebben de gemeenschappen van het provincialaat, van Nirmala College en van Chianki ieder in hun buurt aan zo’n 400 arme gezinnen voedingswaren uitgedeeld. De zusters komen met veel plezier de behoeftigen op allerlei manieren te hulp. Te oordelen aan de tekenen en symptomen die we vandaag zien moeten we voorbereid zijn op een verergering van de toestand.

Midden in angst en onzekerheid richten we ons vol vertrouwen tot God en rekenen op zijn barmhartige liefde!

Inter-Aziatisch noviciaat in de Filippijnen (door zr. Fatima Peiris)

Vandaag op 12 april zijn er 4.648 bevestigde gevallen van coronabesmetting en 297 sterfgevallen in het land. De hele bevolking van 104 miljoen is onder quarantaine.

Het coronavirus zet ’s lands systeem van gezondheidszorg, dat door de vele tbc-patiënten reeds zwaar belast was, extra onder druk. De Filippijnen is een van die landen waar elk jaar méér tbc voorkomt. Het aantal tbc-patiënten wordt vandaag op één miljoen geschat. Al die mensen zijn nu vanwege hun verminderde immuniteit extra vatbaar voor het coronavirus. Zij worden aangeraden thuis te blijven omdat de ziekenhuizen overrompeld worden door COVID-19-patiënten.

Veel supermarkten zijn open, maar het aanbod is beperkt. Het zijn harde en moeilijke tijden voor veel mensen: geen werk, geen inkomen, gebrek.

Als gemeenschap hebben wij besloten om een zeer eenvoudige levensstijl aan te houden. Godzijdank hebben wij groenten en fruit uit de tuin. We weten ons verbonden met de hele wereld en brengen meer tijd door met de Heer. De Goede Weekretraite was voor iedereen in de gemeenschap een speciale ervaring van werken aan de eigen bekering en omvorming. Elke dag leren we nieuwe dingen voor het leven.

Pakistan (door zr. Sophia Patras)

Zaterdag werden 13 wijken van de provinciehoofdstad Lahore geheel of gedeeltelijk van de buitenwereld afgesloten wegens een plotse toename van coronavirusinfecties. Lahore is van de hele provincie het ergst getroffen en de afgesloten wijken, die oud en dichtbevolkt zijn, kunnen snel broeihaarden van het virus worden.

In het land zijn er 5.015 bevestigde gevallen van coronavirusbesmetting en 86 sterfgevallen. De meeste gevallen van COVID-19 zijn in Pakistan vastgesteld bij pelgrims die eerder deze maand uit Iran teruggekomen zijn.

Het ministerie van Volksgezondheid heeft de bevolking adviezen bekendgemaakt om zich te beschermen tegen het coronavirus. Vanuit de regering worden de mensen aangemaand weg te blijven van grote bijeenkomsten, regelmatig hun handen te wassen en op een afstand te blijven van viruspatiënten. Maar velen blijken niet op de hoogte van deze boodschappen die via de mainstreammedia verkondigd worden. Er heerst armoede in het land, veel mensen komen niet rond, en dan is dat coronavirus het minste van hun problemen.

De hulp van het leger werd ingeroepen om de politie te helpen ‘social distancing’ te handhaven. Soms worden er boetes uitgedeeld. Moskeeën, kerken en andere gebedshuizen werden gesloten voor grote bijeenkomsten. Er mogen niet meer dan 4 of 5 personen deelnemen aan het gebed op vrijdag of zondag. Men wordt gevraagd thuis te bidden.

In de grote steden zijn er geen dokters meer in de private ziekenhuizen en het wordt moeilijk om nog behandeld te worden voor een gewone ziekte. Voedselmarkten zijn beperkt open. Mensen van goede wil verdelen voedsel aan de armen.

Rwanda (door zr. Mary Paul Vadassery)

Ook Rwanda ervaart de pijn die de pandemie overal in de wereld veroorzaakt. De lockdown, die twee weken geleden werd afgekondigd, wordt met twee weken verlengd. Zowel de burgerlijke als de kerkelijke overheid sturen ons regelmatig precieze instructies en vragen om die nauwkeurig na te leven. Op ongedisciplineerd gedrag staan strenge straffen. In het begin hadden de mensen het er moeilijk mee om binnen te blijven en elkaar niet te groeten of te bezoeken. Nu lijkt het al deel van het leven geworden. Het coronavirus heeft ons discipline bijgebracht. De overheid legt een bewonderenswaardige waakzaamheid aan de dag. Ook ongeletterde mensen raken al verontrust bij de minste verkoudheid of hoest en haasten zich naar het gezondheidscentrum om zich te laten testen. Daar wordt een eenvoudige test op basis van de symptomen gedaan en de meesten mogen, gerustgesteld en met de nodige raadgevingen, terug naar huis. Alleen wanneer er een sterk vermoeden van COVID-19 is, worden ze naar groot ziekenhuis verwezen voor volledig onderzoek. Overal zijn er flacons met desinfecterende gel.
Vandaag zijn er 118 gevallen, allemaal mild. Ze liggen in afgescheiden afdelingen in de staatsziekenhuizen. Sommigen zijn al genezen. In alle ziekenhuizen wordt iedereen die binnenkomt gecheckt. De privéziekenhuizen en gezondheidscentra worden verzocht bedden vrij te houden voor eventuele coronapatiënten. Het is overal rustig en kalm. De grote kraaien die alles uit onze tuin wegpikten, zijn nergens meer te bespeuren.

Armen en dagloners zijn degenen die in ons land het ergst te lijden hebben onder de situatie, want ze kunnen niet werken en hebben geen andere inkomsten voor hun levensonderhoud. Wij vergeten hen niet en delen wat we kunnen om hen te helpen. Corona heeft ons leren delen en zorg dragen voor wie minder heeft.

Ons buurland Burundi, waar we één zustergemeenschap hebben, lijkt wel een andere wereld. Tot nu toe zijn er daar vijf gevallen van coronabesmetting. Twee weken geleden heeft Burundi zijn grenzen en zijn luchthaven gesloten. Voor de rest gaat het leven er zijn gewone gang: er is geen lockdown en de mensen kunnen vrij door het land reizen. Alles werkt er zoals normaal.

De Goede Week is een speciale tijd geweest voor ons, die we hebben doorgebracht in grotere eenheid met de Heer en met alle zusters van de congregatie. De algemene kalmte en rust hielpen ons nog beter te bidden voor de hele wereld en onze lijdende medemensen in de verschillende continenten te gedenken. We zijn opgetogen over onze Goede Weekretraite.

Delhi (door zr. Teresa Attupuram)

Op het moment dat ik dit schrijf, telt India 16.999 bevestigde gevallen en 331 COVID-19-doden. Het goede nieuws is dat 1086 mensen genezen verklaard zijn. Delhi is met 1154 bevestigde besmettingen en 24 doden de op één na zwaarst getroffen stad. Op 24 maart werd een nationale lockdown van drie weken afgekondigd. Die wordt nu verlengd, waarschijnlijk tot 30 april. De regering heeft een reisverbod opgelegd en alle toeristische trekpleisters, scholen, horecazaken, sportclubs en andere openbare gelegenheden zijn voorlopig gesloten. De quarantainemaatregelen treffen de armen en arbeidsmigranten het ergst; vrouwen, kinderen, gehandicapten, mensen die aan de rand van de maatschappij leven en ontheemden zijn het kwetsbaarst. Zij hebben vaak geen werk, geen geld, geen eten, geen dak boven hun hoofd. Het aantal voertuigen op de weg is enorm verminderd, waardoor ook de luchtvervuiling minder erg geworden is.

Veel ngo’s, christelijke en andere, zijn begonnen met het verdelen van voedselpakketten, kruidenierswaren, geneesmiddelen en andere levensnoodzakelijke benodigdheden. Al onze gemeenschappen engageren zich om de behoeftigen op te sporen en hen zoveel als in de gegeven omstandigheden mogelijk is te helpen. In afgelegen gebieden is het niet gemakkelijk om voedsel te kopen. Maar onze zusters werken hard en proberen in samenwerking met winkeliers, politie en lokale overheden deze slachtoffers van de gezondheidscrisis te hulp te komen. Zowel de nationale als de deelstaatregeringen hebben hulpmaatregelen getroffen voor de armen: noodhuisjes, opvangcentra, voedselrantsoenen... Artsen en verpleegkundigen worden opgeleid om met coronapatiënten om te gaan, en om de testcapaciteit op te voeren werden naast meerdere medische faculteiten ook 14 psychiatrische instellingen uit het hele land ingeschakeld.

Tot op heden zijn alle zusters en medewerkers in de provincie gespaard gebleven van COVID-19. Voor velen van ons is het een nieuwe ervaring om voor zo lange tijd binnen te moeten blijven. Veel gemeenschappen kunnen geen eucharistie meer vieren en we misten de diensten van de Goede Week en Pasen. Maar we ontdekken nieuwe manieren om in deze coronatijden te delen en ons geloof te vieren. In iedereen leeft het verlangen verbonden te blijven met de levenslijn, met God.

St.-Bernardusprovincie, Congo (door zr. Angèle Benabiabo)

In de D.R. Congo is de COVID-19-pandemie begonnen op 10 maart 2020, toen het eerste geval van besmetting werd bevestigd.

Op 19 maart kondigde president Félix Tshisekedi de sluiting af van alle scholen en universiteiten.

In een televisietoespraak in de avond van 24 maart riep hij de noodtoestand uit en kondigde aan dat de hoofdstad Kinshasa volledig zou worden afgesloten. Er brak paniek uit en de bevolking overrompelde de supermarkten, met wachtrijen van honderden meters tot gevolg.

Op 27 maart besliste de gouverneur van Kinshasa ten slotte de quarantaine van de hoofdstad voor onbepaalde tijd uit te stellen, wijzend op het risico dat de prijzen van noodzakelijke gebruiksgoederen in de hoogte zouden schieten en op het gevaar van instabiliteit.

Op 2 april kondigde hij nieuwe maatregelen af: de afzondering zou uiteindelijk alleen gelden voor de gemeente La Gombe, dat het bestuurlijk en handelscentrum van Kinshasa is, voor twee weken vanaf 6 april.

Op 12 april zijn er in de D.R. Congo 235 bevestigde gevallen van COVID-19. Twintig mensen zijn aan de ziekte bezweken.

Vijf provincies zijn door het virus getroffen: Kinshasa met 223 gevallen, Noord-Kivu met 5, Zuid-Kivu met 4, Ituri met 2 en er is één geval in Kwilu.

Sinds 2018 vecht Congo tegen de ergste ebola-epidemie in zijn geschiedenis. Die werd door de WGO een ‘gezondheidscrisis met internationaal karakter’ genoemd, maar gelukkig zijn nieuwe gevallen van ebola sinds begin maart 2020 (op het moment dat de eerste gevallen van coronabesmetting bekend raakten) zeldzaam geworden en men verwacht het officiële einde van deze epidemie op 12 april. Tegelijkertijd worstelt de D.R. Congo het laatste jaar met een belangrijke mazelenepidemie. De WGO telde al 335.000 besmette kinderen. 6.300 kinderen zijn eraan gestorven, vooral in het noorden van het land.

wordt vervolgd…

Vergrendeling

Hierbij een ontroerend gedicht in verband met het coronavirus van Br. Richard Hendrick, een Ierse Franciscaan - Capucijn.

Nu we biddend de "Goede Week" aanvatten, in de geest verbonden met onze broeders en zusters over de wereld, is dit gedicht een sterke uitnodiging om ons leven vandaag in een nieuw perspectief te zien.

JPEG - 9.3 kB"Ja, er is angst.
Ja, er is isolatie.
Ja, er wordt gehamsterd.
Ja, er is ziekte.
Ja, er is zelfs dood.

Maar,
Ze zeggen dat je in Wuhan na zoveel jaren van lawaai
de vogels weer kan horen zingen.
Ze zeggen dat na slechts een paar weken van rust
de lucht niet langer stijf staat van de smog
maar blauw en grijs en helder is.

Ze zeggen dat in de straten van Assisi
mensen elkaar toezingen
over de lege pleinen
en hun ramen openhouden,
zodat zij die alleen zijn
de geluiden van families
om hen heen kunnen horen.

Ze zeggen dat een hotel
in het westen van Ierland
gratis maaltijden aanbiedt
en bezorgt bij hen die aan huis gebonden zijn.

Vandaag is een mij bekende jonge vrouw
druk bezig om in haar buurt
flyers te verspreiden met haar nummer,
zodat de ouderen iemand hebben
die ze kunnen bellen.

Vandaag bereiden kerken, synagoges,
moskeeën en tempels zich voor
om dakloze, zieke en vermoeide mensen
te kunnen verwelkomen
en onderdak te bieden.

Over de hele wereld beginnen mensen
te vertragen en te reflecteren.
Over de hele wereld kijken mensen
op een nieuwe manier naar hun buren.

Over de hele wereld worden mensen
ontvankelijk voor een nieuwe realiteit,
voor hoe groot we eigenlijk zijn
en hoe klein onze feitelijke controle,
voor wat er werkelijk toe doet.
Voor liefde.

Dus we bidden en realiseren ons:
Ja, er is angst,
maar er hoeft geen haat te zijn.
Ja, er is isolatie,
maar er hoeft geen eenzaamheid te zijn.
Ja, er wordt gehamsterd,
maar er hoeft geen gierigheid te zijn.
Ja, er is ziekte
maar de ziel hoeft niet te lijden.
Ja, er is zelfs dood,
maar er kan altijd
een wedergeboorte van liefde zijn.

Word je bewust van de keuzes die je maakt voor je leven nu.JPEG - 11.3 kB
Vandaag: Adem.
Hoor,
achter de fabrieksgeluiden van je paniek,
zijn de vogels weer aan het zingen,
klaart de hemel op,
is de lente in zicht.

En altijd worden we omringd door Liefde.
Open de ramen van je ziel.
En al ben je niet in staat
om de ander over het lege plein aan te raken:
Zing."

Zr. Lucy Jacob
Brussel
04.04.2020


Actueel nieuws van de ZLJM over Covid-19 / 29.03.2020

Wij allen hadden onze plannen voor de maanden en het jaar vóór ons; maar nu weten we dat God een ander plan had.

Het coronavirus verplicht ons halt te houden, na te denken, te luisteren, te veranderen… De stilte die ons omringt en de beperkingen i.v.m. ons komen en gaan verplichten ons om binnen te blijven – een uitnodiging om naar de diepte te gaan, naar binnen in ons…

Onze ZLJM – familie, evenals onze broeders en zusters, onze huidige wereld, beleeft een ernstig impact van de lockdown, opgelegd door de regeringen en de burgerlijke autoriteiten, om zo greep te krijgen op de pandemie van de Covid-19. Nochtans volgens de berichten uit onze provincies en regio’s neemt het aantal gevallen toe van Covid-19 en iedereen wordt gevraagd rekening te houden met deze pandemie:

  • De lockdown hier in België gaat verder en wij doen er alles aan om onszelf en de anderen te beschermen tegen de ziekte. Het naar buitengaan wordt beperkt om het noodzakelijke te verkrijgen: voeding, medicatie …
    • Van de twee gemelde gevallen bij onze oudere zusters is de ene aan de beterhand en van de andere is de situatie onzeker. Nu is er een derde geval gehospitaliseerd
    • Onder de zorgverleners bij onze zusters is er een toenemend aantal bevestigde en vermoedelijke gevallen. Het is een verontrustende situatie
    • Jullie weten dat vorige week twee bejaarde zusters hier in Europa en één relatief jongere zuster in Congo naar de eeuwigheid gingen. Het is goed te weten dat deze overlijdens niet te maken hadden met Covid-19
    • Vandaag geeft België de aantallen: 10836 Covid-19 besmettingen; 431 doden
  • Onze zusters studenten in Italië en Frankrijk laten weten dat, ondanks de onrustige situatie zij hun studies online verder kunnen zetten, en dat ze het zo goed mogelijk stellen.
  • Afrika schijnt relatief vrij te blijven van het virus, maar het blijkt slechts een kwestie van tijd. Volgens de informatie van onze zusters is het aantal gevallen aan het stijgen. De opgelegde beperkingen door de regeringen schijnen het gewenste effect te hebben, want de mensen blijven circuleren, vooral op markten, waar het leven van de mensen zich hoofdzakelijk afspeelt. Een foto in Rwanda toont dat mensen blijkbaar weinig gehoor geven aan wat de regering vraagt. Ze schijnen minder bang te zijn, want men ziet heel wat afwijkingen.
  • Onze zusters in de Aziatische landen getuigen ook van een aantal gevallen in hun respectieve landen. Er worden strenge maatregelen genomen om de verspreiding tegen te gaan.
    • De twee zusters studenten van Sri Lanka in EAPI in Manila zitten ook vast. Manila is afgesneden van de rest van het land en van de wereld. Er is geen enkele mogelijkheid om eruit weg te komen of door iemand gehaald te worden. Gelukkig mogen ze in het instituut blijven en hebben ze al het nodige.
    • In Sri Lanka is de avondklok ingesteld en ieder die steelt of een misdaad pleegt wordt gearresteerd
    • Een wereldwijde lockout in India dreigt in de steden tot een exodus te leiden. De migrant-arbeiders verlaten de steden en trekken te voet naar hun dorpen. The werkers die leven van het dagloon en de daklozen zijn de ergste slachtoffers van de lockdown. Omwille van de dichtheid van de bevolking worden de autoriteiten overweldigd door het enorme probleem. Het ergste is dat niet was voorbereid om zulk een pandemie als Covid-19 het hoofd te bieden.

In deze ‘donkere’ situatie groeit in de Congregatie de geest van solidariteit. Ik ben getroffen bij het lezen van de boodschappen uit de verschillende hoeken van de Congregatie, men is bekommerd om de situatie in de andere landen, provincies of regio’s. Daarbij wordt overal vuriger gebeden. Overal is men creatief – persoonlijk en gemeenschappelijk - om te bidden en beroep te doen op de hulp van de Heer, die alleen de gebeurtenissen kan wijzigen. Laten we verbonden blijven met de Heer in deze moeilijke tijden.

Laten we gebruik maken van de mogelijkheden:

  • Nadruk op de essentie van het leven
  • Middelen gebruiken die we hebben (smartphone) alleen bemoedigende en opbouwende berichten sturen, in solidariteit en ondersteuning
  • Erkennen, waarderen en aanmoedigen van mensen op de frontlijnen. Voor hen bidden:
    • Zorgverleners die hun leven riskeren om anderen te redden en te beschermen
    • Regeringsleiders die alert zijn en met wijsheid de gebeurtenissen in de goede richting kunnen leiden
    • Professionelen, wetenschappers in medische research, om inzicht en volharding om behandeling te ontdekken om het virus te stoppen.
    • Voor geestelijke leiders, die kunnen helpen door onderscheiding en oordeel tijdens deze periode van onveiligheid en onzekerheid.
    • Onze burgerlijke leiders om inspiratie, moed en sterkte om de noden van hun onderdanen te erkennen en te helpen.
    • De truckers op de wegen en de winkelbedienden die hun zaak openhouden om ons te voorzien van het nodige, burgerdiensten en vrijwilligers…

Moge God ieder van ons ZLJM helpen om moed, hoop, edelmoedigheid en vriendelijkheid uit te stralen in onze omgeving en zo een steun zijn voor elkaar!

Zr. Lucy Jacob
Brussel
29.03.2020


Update over het coronavirus bij de ZLJM in België / 22.03.2020

Het coronavirus houdt hier in België steeds meer mensen in zijn greep. Op dit moment zijn er 3401 bevestigde gevallen en 75 mensen zijn aan de ziekte bezweken.

Alle ZLJM’s zitten zoals iedereen in quarantaine en alle samenscholingen evenals liturgische vieringen zijn verboden. Verplaatsingen worden alleen toegestaan voor essentiële zaken. Voedingswinkels laten de klanten maar één per één binnen en er worden maatregelen genomen tegen hamsteren.

Ondanks alle voorzorgen is bij twee van onze oudere zusters een coronabesmetting vastgesteld. Eentje is in het ziekenhuis opgenomen en de andere, die in het zorgcentrum mag blijven, is aan de betere hand. Iemand anders met een vermoeden van corona wordt behandeld.

Onder de zorgverstrekkers in onze woonzorgcentra zijn er drie bevestigde en twee vermoede gevallen van corona.

Iedereen hoopt op betere tijden en bidt dat die snel mogen komen!

Een positief bericht is dat zusters Sushila en Noreen van onze nieuwe ‘internationale gemeenschap’ zich al goed thuis voelen in de gemeenschap van Melle, waar ze taallessen volgen. Ook de gemeenschap is heel blij met hen. In deze ongewone tijden, waarin iedereen op haar kamer moet blijven en sommige zusters – al dan niet bevestigd – met het coronavirus besmet zijn, blijven zij de zusters op allerlei manieren helpen, ondanks de taalbarrière. Dat is lovenswaardig, echte ZLJM-spirit!

Overal heerst nu rust: de wegen zijn vrij, de markten leeg, je hoort geen zware vliegtuigen of voorbijrazende auto’s meer, de drukte van de stad is stilgevallen... De lucht is blauw en helder, de lente breekt door en zoals ieder jaar weer ontvouwt de natuur zich in al haar pracht!

Het leven gaat door onder de liefdevolle blik van de Almachtige! Laten we ons in gebed één maken met onze broeders en zusters die lijden, waar ook ter wereld.

Zr. Lucy Jacob
Brussel
22.03.2020


COVID-19, stand van zaken in de gebieden waar ZLJM zijn

In de wetenschap dat COVID-19 door de WGO tot pandemie is verklaard, vragen jullie je waarschijnlijk af hoe het in deze moeilijke tijden met elk van onze zusters gaat. Het korte antwoord is: tot hiertoe, goed! Er werd geen enkele ZLJM ziek gemeld.

Maar ondertussen worden er vanuit de hele wereld steeds meer bevestigde besmettingen en sterfgevallen gerapporteerd. Er is dus reden tot bezorgdheid, om onszelf en om onze broeders en zusters in alle hoeken van de wereld. Naast de vijftien landen waarin onze congregatie verspreid is, hebben we ook een paar studerende zusters in Italië en Frankrijk. In sommige van die landen is de situatie zorgwekkend.

Italië, waar we twee studentes hebben (zr. Nathalie Mayang Ntambw van de St.-Bernardusprovincie en zr. Lilly Pallipurath van de provincie Ranchi), is nu rode zone, wat betekent dat iedereen thuis moet blijven en alleen voor het werk of noodzakelijke boodschappen mag buitenkomen. Beide zusters laten weten dat ze veilig thuiszitten en online studeren.

In Frankrijk, waar zr. Beatrice Tshilemba van de St.-Vincentiusprovincie verblijft, zijn alle vergaderingen opgeschort en de scholen gesloten, naast nog andere maatregelen om de verspreiding van de ziekte tegen te gaan. Haar lessen gaan echter onverminderd door.

In het Verenigd Koninkrijk en Ierland worden nog maar weinig beperkingen opgelegd en dan bijna alleen voor bejaarden. Het advies is om geen bejaarde zusters op te zoeken in de zorghuizen.

Hier in België heeft de nationale veiligheidsraad drastische maatregelen afgekondigd. Alle recreatieve en sportmanifestaties werden geschrapt of uitgesteld. Openbare gelegenheden zoals restaurants en café zijn gesloten; op de scholen worden geen lessen gegeven. De bisschoppenconferentie heeft beslist om geen eucharistievieringen of andere bijeenkomsten meer te laten doorgaan.

Bijgevolg zitten wij eigenlijk in een soort van quarantaine. Voor zowel het generalaat als de Belgische provincies zijn alle vieringen, vergaderingen en bijeenkomsten opgeschort. Het zal nog moeten worden bekeken wat er wordt gedaan met dingen die gepland zijn voor binnen enkele weken of een maand. Van overzeese missies voor het algemeen bestuur kan er op dit moment geen sprake zijn.

In alle Aziatische landen waar er ZLJM zijn, werden besmettingen met het virus vastgesteld. Vietnam verstrengt zijn maatregelen om het virus buiten te houden of de verspreiding ervan tegen te gaan. Onze zusters zitten vast in hun communiteiten. Geplande activiteiten in de regio zullen misschien niet kunnen doorgaan.

In de Filippijnen schijnt het tot nu nog mee te vallen, maar het aantal besmettingen neemt toe. De mensen krijgen de raad thuis te blijven. Krijgt onze noviciaatsgemeenschap, die net bekomen is van de vulkaancrisis, een nieuwe crisis over zich heen?

In India neemt het aantal vermoedelijke en bevestigde gevallen van besmetting toe. De overheid heeft COVID-19 tot ramp verklaard. Onze zusters zijn waakzaam en volgen de veiligheidsvoorschriften op om de ziekte op afstand te houden.

Pakistan, dat ook bevestigde gevallen heeft, zal het volgens de WGO erg moeilijk hebben om de ziekte in te dijken. De grenzen zijn gesloten en openbare evenementen afgelast. Dit is voor onze zusters een grote zorg.

Naarmate er in Sri Lanka nieuwe gevallen positief testen op COVID-19 maakt de provincie zich op voor wat komen gaat. De regering heeft openbare bijeenkomsten verboden en het reizen beperkt. Onderwijsinstellingen worden gesloten.

Congo, dat net de strijd tegen de ebola-epidemie van het voorbije anderhalf jaar gewonnen heeft, maakt zich klaar om COVID-19 het hoofd te bieden. Het gevaar is groot. De overheid heeft al een aantal maatregelen genomen om de verspreiding van het virus tegen te gaan. In onze beide Congolese provincies maken de zusters zich grote zorgen.

Het groeiend aantal infecties in Zuid-Afrika noopt onze zusters tot voorzichtigheid.

Voor zover bekend is er één bevestigd geval in Rwanda en zijn er nog geen in Burundi, Mali en de Centraal-Afrikaanse Republiek. Een relatief gevoel van opluchting en veiligheid voor onze zusters daar!

Samengevat ziet het er vandaag, 15.03.2020, zo uit:

LandAantal zieken Aantal doden
Wereld
151.363
5.758
België
689
4
Nederland
959
12
Ierland
129
2
Verenigd Koninkrijk
1.140
21
India
90
2
Pakistan
30
0
Filippijnen
111
6
Sri Lanka
11
0
Vietnam
53
0
Zuid-Afrika
24
0
Congo
2
0
Rwanda
1
0
Burundi
0
0
Mali
0
0
Centraal-Afrikaanse Rep.
0
0
Italië
17.750
1.441
Frankrijk
4.499
91

Rapport van het Europees Centrum voor ziektepreventie en –bestrijding (ECDC), update van 15.03.2020

Het is duidelijk dat deze pandemie alleen met gezamenlijke inspanningen kan worden beheerst. Volgens de directeur-generaal van de WGO is dit ‘niet alleen een crisis voor de volksgezondheid. Het is een crisis die alle sectoren zal treffen. Iedere sector en iedere individuele persoon moet dus zijn bijdrage leveren aan de strijd. We zitten in hetzelfde schuitje en samen kunnen we dit virus onderdrukken en in bedwang houden.’

Laten we in deze vastenperiode alles doen wat in onze macht ligt om de verspreiding van het virus te beperken. Laten we vooral bidden, alleen en in gemeenschap. Laten we bidden voor de zieken, voor het medisch personeel, voor de beleidsmakers en voor degenen die naar een vaccin zoeken. Moge de Geest van wijsheid al degenen die in deze crisis beslissingen moeten nemen, verlichten en leiden!

Zr. Lucy Jacob Palliam Pallithura
Brussel
15.03.2020


Echo’s uit het Generalaat - 11/03/2020

- Op 27 februari mocht de gemeenschap van het generalaat de zusters verwelkomen voor de commissievergadering, die als doel heeft wegen te zoeken om de eenheid en verbondenheid binnen de Europese provincies en regio’s te versterken. Als deelnemers van deze commissie (‘Eenheidscommissie’ genoemd) waren twee leden van elk van de drie entiteiten aanwezig. Onder leiding van Sr Roshni Barla was dit reeds hun vierde bijeenkomst sedert hun oprichting in november 2018.

- Op 1 maart 2020 werd in het instituut “de Beau Vallon” in St.-Servais het Passiespel opgevoerd, door een groep verplegenden, personeel en patiënten. Sommige zusters van het generalaat woonden de voorstelling bij. We waren ontroerd en geraakt door de zinvolle en creatieve opvoering. Het auditorium van het Ziekenhuis was gevuld tot de laatste stoel.

JPEG - 97.3 kB
- In afwachting van de aankomst van de twee Afrikaanse leden van de Internationale gemeenschap zijn de beide anderen ijverig bezig om de eerste beginselen van het Nederlands onder de knie te krijgen. De communiteit van Melle heeft hen met enthousiasme onthaald en Zr Martine Krichel besteedt haar beste vermogens om hen wegwijs te helpen. Ingeschakeld in de Vlaamse gemeenschap hebben ze alle kansen om vertrouwd te geraken met de gesproken taal. Zowel de lerares als de leerlingen buigen zich met ijver én met de nodige humor over dat grappige ‘Vlaams’ terwijl de zusters van de gemeenschap hen vriendelijk vergezellen..

- Op 7 maart hadden we in het generalaat het genoegen enkele zusters van de Ursulinen van Tildonk te ontvangen: de algemeen Overste, Sr Bimla Minj en haar medezusters (die ook in Brussel wonen) Ze brachten enkele uren bij ons door en genoten ven de ontmoeting, de maaltijd en de wandeling in de tuin.


Echo’s uit het generalaat - 24/02/2020

- Nieuws uit Vietnam : Zuster Suman Anima, regionaal overste van de regio Vietnam, informeert ons over de toestand in het land. De bevolking leeft er immers in angst voor het coronavirus. De scholen zijn dicht, de kerken bijna leeg tijdens de eucharistievieringen. Onze zusters gaan niet werken, maar zitten thuis te lezen, wat in de tuin te werken, te naaien …
We vertrouwen deze pandemie, die het nieuwe coronavirus geworden is, aan de Heer toe, evenals alle mensen die erdoor getroffen worden.

- De gemeenschap van het generalaat had het plezier op 15 februari 2020 de mama van Zuster Kim-Chi Duong te verwelkomen, uit Frankrijk gekomen voor een bezoek aan haar dochter en een weekendje met de gemeenschap. Ze maakte ook een uitstapje naar de Grote Markt van Brussel. Maandag 17 februari is ze na een voor iedereen gezellig weekend terug naar huis gekeerd. We willen haar bedanken voor haar korte verblijf onder ons als lieve, zachte en aandachtige moeder en wensen haar een veilige thuisreis.

Zusters Sushila en Noreen

- Zuster Deepthika Silva van de algemene raad werd door de algemeen overste afgevaardigd naar de Filippijnen voor een bezoek van 20 tot 26 februari aan de novicen van het inter-Aziatisch noviciaat. We wensen haar een goed apostolaat bij die jongeren die de toekomst zijn van onze congregatie.

- Twee leden van de toekomstige internationale gemeenschap aangekomen op het generalaat
Zuster Noreen Fazal uit Pakistan was de eerste, op 21 februari, gevolgd door Zuster Sushila Toppo van de Provincie Ranchi op 23 februari. Ze werden hartelijk ontvangen door de gemeenschap van het generalaat, die zich erop verheugt wat tijd met hen door te brengen tot de andere leden van de nieuwe gemeenschap aankomen. Wij danken de Heer dat de droom van een internationale gemeenschap in België werkelijkheid geworden is. Wij heten hen welkom en wensen hen succes met hun nieuwe zending.


Echo - 10 februari 2020

- Op 1 februari heeft de gemeenschap van het generalaat een afscheidsfeestje gegeven voor zr. Shama Nasreen Chan. We hebben haar in een mooie gebedsdienst en een misviering bedankt voor haar belangeloze inzet. Op 6 februari is ze naar Pakistan teruggekeerd. We bidden en wensen haar het beste voor haar toekomstige zending in de provincie Pakistan.

Zr. Shama steekt een kaars aan met dankzegging

- De pastoor van Sint-Gillis, Michel Christiaens, had alle priesters, paters en zusters die in de parochie wonen uitgenodigd voor een samenkomst op 5 februari. Dat waren: :

  • Servantes de Notre Dame de Fatima
  • karmelietessen
  • zusters van Moeder Teresa
  • zusters van liefde van Jezus en Maria
  • Filles de Marie
  • Sœurs scalabriniennes
  • de gemeenschap ‘Verbe de Vie’
  • priesters en zusters van de Heilige Voorzienigheid
  • lekeninstituut Saint Jean Baptiste
  • spiritijnen
  • missionarissen xaverianen van Yarumal
  • scheutisten
  • en een godgewijde.

We waren met 45 die op de uitnodiging ingegaan zijn: zusters, priesters en leken die in de parochie werken, sommigen als missionaris. We hadden een misviering en een feestmaaltijd. Het was, met mensen die uit zoveel verschillende landen komen, een erg interculturele bijeenkomst en iedereen was blij de anderen te ontmoeten en te leren kennen.

Viering van de Werelddag voor het gewijde leven in de parochie van Sint-Gillis

- Zr. Lilly Pallipurathu uit de provincie Ranchi is in Rome voor een cursus voor vormingsverantwoordelijken georganiseerd door de UISG. De cursus begon op 3 februari en zal tot juni 2020 duren. We wensen haar een vruchtbaar verblijf in Rome.

- In Kimpese legde de Congolese novice Sophie Vianney Kaj op 2 februari 2020 haar eerste geloften af. Gefeliciteerd, Sophie, en beste wensen voor je toekomst als religieuze!

Zr. Sophie-Vianney Kaj

Terugkeer naar het noviciaatshuis

Zuster Fatima, zuster Sushma en de novicen zijn woensdag 22 januari uit Manila teruggekeerd naar Cavite, waar een dikke laag vulkanische as hun huis en hun tuin bedekte.

Ze zijn direct aan de slag gegaan om het huis schoon te maken en hebben werkers gevraagd om de as van het dak te halen. Na een hele dag werken hadden de vier mannen de as niet weggeruimd maar aan één kant van het dak verzameld. Daardoor raakten zondagavond tijdens een hevige regenbui de dakgoten verstopt en is het modderige goedje van as en water in het huis terecht gekomen. Nu zaten het washok en de toiletten en slaapkamers van de novicen onder de modder. Het dak van het washok was losgekomen.

Er is veel schade aangericht en die moet onmiddellijk worden verholpen. Zuster Fatima probeert de aannemer van het huis te pakken te krijgen om het dak te laten repareren en de muren te herschilderen.

Blijf a.u.b. bidden voor onze zusters en novicen.


Nieuws van het inter-Aziatisch noviciaat

Op de Filipijnen is de vulkaan Taal begonnen met lava te spuwen. Hij veroorzaakt aardbevingen en de as- en rookwolken hebben zich ondertussen over het eiland Luzon en verderop verspreid.
Zondag was de eerste as beginnen vallen en 8000 mensen werden geëvacueerd uit de omgeving van de vulkaan, die op een eiland in een meer ten zuiden van de hoofdstad Manila ligt.
Vulkanologen verwachten dat de vulkaan binnenkort zal uitbarsten.
Het Filipijns Vulkanologisch Instituut waarschuwt dat bij een uitbarsting 450.000 mensen in gevaar zullen zijn.
Aangezien ons inter-Aziatisch noviciaat op maar 15 km van de Taalvulkaan gelegen is, zijn onze zusters en novicen vandaag, woensdag 15 januari 2020, naar Manilla vertrokken. Daar zullen ze bij de Congregation of the Immaculate Conception of Casters (CIC) blijven logeren tot het weer veiliger is.
Mogen we jullie gebed vragen voor onze zusters en voor allen die nu door deze vulkaanactiviteit worden getroffen.

Tuin van het noviciaat onder de vulkaanas:

PNG - 187.6 kB


Eeuwige Geloften 2019

Ranchi Provincie

Hartelijke gelukwensen aan onze zusters Prabha Horo, Sarojini Minj, Roshni Kerketta, Asunta Kujur, Shila Indwar, Martina Soren van de Ranchi Provincie en Rubita Narzary, Alice Chauhan, Susari Herenj van de Delhi Provincie, die hun Eeuwige Geloften aflegden op 14 december 2019 in het Nirmala College in aanwezigheid van Sr Mary Joseph, Provinciaal Overste van Ranchi en Sr Teresa Attumpuram, Provinciaal Overste van Delhi. Het was een vreugdevolle dag voor ons allemaal die getuigen waren van de toewijding van de zusters aan God en aan de Congregatie voor het leven.

JPEG - 8.9 MBOm 9u30 werd de viering ingeleid met de mooie dans door onze leerlingen internen en de negen jonge zusters die langzaam en plechtig volgden in processie met een lamp die ze op het altaar plaatsten. Sr. Albina Mundu, vormingsverantwoordelijke voor de Derdejaars richtte het woord tot de aanwezigen. De Aartsbisschop van Ranchi, Mgr Felix Toppo, s.j. ging voor in de Eucharistie samen met vele priesters. Hij gaf een inspirerende homilie, waarin hij de aandacht trok op de zin van de religieuze roeping en de totale toewijding aan God. Hij riep elke zuster op om Jezus als centrum van haar leven te nemen.

Sr Sushma Ekka, samen met enkele zusters en de leerlingen internen zongen prachtig, de zang gaf een extra betekenis aan de plechtigheid.
Vele familieleden en vrienden waren aanwezig bij dit belangrijk gebeuren. Zrs Teresa Thuan, Maria Loan en Maria Hanh, de drie Vietnamese zusters die met hen het derde jaar volgden in Ranchi, waren ook aanwezig om te delen in hun vreugde. Na de H. Communie sprak Sr Roshni Kerketta , één van de jong geprofesten, een dankwoord.

JPEG - 5.2 MB

Alle aanwezigen waardeerden de gastvrijheid van Sr Lidwin en de gemeenschap, ze genoten van de heerlijke lunch die was klaargemaakt. Het was echt een deugddoende verrassing tussen de vorige vieringen: gouden jubilea en de provinciale samenkomsten. Allen hadden zich honderdpercent ingezet voor deze onvergetelijke dag, een teken van verbondenheid en onvermoeibare dienstbaarheid.

De jong geprofesten trekken nu, vervuld van Gods Geest, uit naar hun nieuwe missie. We danken de Heer voor het geschenk van deze negen zusters aan de Kerk en aan onze Congregatie. We wensen en bidden dat ze ten volle mogen leven in vreugdevolle trouw aan de Heer en aan hun roeping.

 

MEI – JULI 2019: van VREUGDE tot VREUGDE in NDERA in de VICE-PROVINCIE RWANDA

28 mei – de langverwachte aankomst van Zr Erna

JPEG - 2.5 MB In de namiddag van 28 mei 2019 werd onze maandenlang verwachte Zr Erna De Wulf onthaald in de vlieghaven van Kigali. Ze zou komen helpen bij de voltooiing van het “schoolcomplex Mère Placide” begonnen in januari 2017 door Zr Mary-Paul Vadassery, directrice, in samenwerking met Zr Charitine Impuhwe, studiemeesteres en Zr Thérèse Mukandoli, die hen vervoegde vanaf het tweede trimester als secretaris-boekhouder. Vermits Zr Mary-Paul benoemd werd als Vice-Provinciale was het voor haar niet meer mogelijk de taak van de schooldirectie verder waar te nemen. Voor die reden deed zij beroep op Zr Erna om haar te komen vervangen. Zr Erna bleef eerst twee weken in het vice-provincialaat in Nyamata om te vernemen wat er van haar verwacht werd en om de nodige stappen te zetten voor het bekomen van de visa en de identiteitskaart van Rwanda. Tussendoor was het nog een gaan en een komen naar Butare; zeker bij de naaister voor het aangepaste uniform.

JPEG - 2.1 MBOp de avond van 16 juni arriveerde zij, uitgedost zoals het hoorde, in Ndera, waar ze enthousiast werd onthaald door de gemeenschap. Overal ontdekte ze bekende gezichten en was het ook bemoedigend kennis te maken met de jonge zusters en de aspiranten.

Vrijdag 21 juli wachtte een warm onthaal in de school door leerkrachten en leerlingen in sportuniform zoals elke vrijdag. Zr Mary-Paul stelde Zr Erna voor als de nieuwe directrice van de school samen met Zr Marie-Claire Uwamahoro als nieuwe studiemeesteres. Het onthaal werd nog eens hernomen op maandag 24 juli, nu met de leerlingen in hun dagelijkse uniformen.

23 juni - Vijf aspiranten worden naar Butare gezonden om het postulaat te beginnen

JPEG - 86.3 kB
Het was voor hen een vreugde, maar ook voor ons.

27 juni – onthaal van de jonge zusters die terugkeerden uit Mali

JPEG - 188.6 kB
Drie postulanten hebben, na hun vorming in Rwanda, nu het noviciaat in Mali afgesloten met het uitspreken van hun eerste geloften op 23 juni. Vervuld van vreugde en vertrouwen, keerden ze – feestelijk gekleed – terug op 27 juni. Zr Enatha ging onmiddellijk naar haar zieke ouders met kanker.
Zr Beatrice en Zr Pascaline bleven in Nyamata in het provincialaat, in afwachting van een andere viering: twee eeuwige geloften en één zilveren jubileum.

28 juni - het grote feest van het Heilig Hart

JPEG - 3 MB
De ganse communiteit had zich klaar gemaakt voor de aanbidding van het H. Sacrament vanaf 7u00 ’s morgens tot 18u00 ’s avonds om samen af te sluiten met gezamenlijke aanbidding van 18u00 tot 19u00. Nadien was er een feestmaal en een vrolijke recreatie bekroonde dit belangrijke feest van onze Congregatie. God zij geloofd!

5 juli – Grote vreugde in Ndera: Eeuwige Geloften van onze zusters in Ndera: Zr Marie-Claire Uwamahoro en Zr Gaudiose Icyimpaye – en ook nog een zilveren kloosterjubileum van Zr Marie Mukayambire van Bujumbura

JPEG - 885.4 kBDe hele gemeenschap van Ndera had zich aan ’t werk gezet om dit feest voor te bereiden. Twee dagen vóór het feest kwamen de eerste zusters toe die van ver moesten komen, onder hen Zr Marie Mukayambire , die in Bujumbura – Burumba woont. Het was een heuglijk weerzien ook met de zusters die uit Nyamata en Butare kwamen.

Die dag hadden we ’s morgens een mooie zinvolle liturgie en om 10u30 begon de Eucharistie, voorgegaan door onze bisschop in concelebratie met 27 priesters. Vele familieleden, religieuzen en talrijke parochianen kwamen dit drievoudig gebeuren meevieren. De Mis duurde bijna 4 uren, daarna gingen alle genodigden naar de school “Mère Placide” waar alles klaar stond voor het feest. De nieuwe postulanten traden op met een traditionele dans. Tijdens de maaltijd werden korte toespraken gehouden en om te besluiten gaf de bisschop ons de zegen. Om 17u00 gingen we uit elkaar, ons hart vervuld met dankbare vreugde.

JPEG - 876.6 kB

6 juli – Eerste communie in de school

JPEG - 5.2 MBEn ja, na het feest van de grote mensen op 5 juli, was het nu de beurt aan de kleinen. Negen kinderen waren goed voorbereid door onze zusters Thérèse en Charitine voor hun eerste communie. Ze waren al vroeg present met hun families. De Mis van 10u00 werd voorgegaan door de pastoor van de parochie op de speelplaats. Sedert meerdere weken had Zr Charitine leerlingen van het 4e en het 5e leerjaar het zangkoor voorbereid voor de feestelijke viering. Ze deden het graag voor hun jongere schoolkameraadjes. Voor één gezin was het een dubbel feest, want tijdens de viering werd het kleine broertje gedoopt. Na een eenvoudig etentje ging het feest verder in eigen familie.

20 juli – Installatie van de nieuwe overste in Ndera

Na het vertrek van de overste Zr Mary-Paul die nu vice-provinciale benoemd was, bleef er een lange wachttijd die nu werd afgesloten met de aankondiging van de nieuwe overste: Zr Thérèse Mukandoli. Het was opnieuw goed nieuws!

JPEG - 1.1 MBOp zaterdag 20 juli kwam Zr Mary-Paul, en in een mooie avondliturgie, voorbereid door Zr Colette, werd Zr Thérèse Mukandoli geïnstalleerd als lokale overste voor een periode van drie jaar. De vreugde kreeg een vervolg tijdens de maaltijd en de recreatie nadien. Juist vóór de maaltijd deelde Zr Mary-Paul nog een goed nieuws mee: de benoeming van twee raadzusters: Zr Erna De Wulf en Zr Colette Uwamahoro!

Dit was het relaas van wat we deze laatste maanden hebben beleefd. De Heer gaat met ons mee…

Zr Erna De Wulf

VIERING IN KIMPESE EN LUBUMBASHI

TIJDELIJKE GELOFTEN VAN 9 NOVICEN IN KIMPESE

Na het canoniek jaar werden de novicen van het 2e jaar verdeeld over de verschillende communiteiten voor een stage van 3 maanden om er de ervaring van het charisma van de Congregatie te leren kennen via onze caritatieve werken en diensten.
Zoals voorzien kwamen de novicen op 6 december 2018 terug naar het vormingshuis om de resterende cursussen van het programma af te maken.

In juni namen ze gedurende 10 dagen deel aan de charisma-retraite, geleid door hun vormingsverantwoordelijke Sr Adolphine Lukadi.

JPEG - 234.8 kB

Van links naar rechts :
Eerste rij: Zr. Rosette Milolo, Zr. Christine Lukadi, Zr. Emérence Bikuba, Zr. Adolphine Lukadi (vormingsverantwoordelijke), Zr. Bertine Nyamabu, Zr. Marie Claire Tshituka, Zr. Blandine Malungisa
Tweede rij : Zr. Marie Tshituka, Zr. Rosalie Dibele, Zr. Huguette Lakuwa

Op 19 juni ging Sr Angèle Benabiabo, provinciaal overste, naar het noviciaat voor het gesprek met elke novice van het 2e jaar. Op 23 juni togen vele zusters naar Kimpese. Op 24 juni vernieuwden 13 junioren hun religieuze geloften tijdens de morgenwijding na de lofzang vóór de provinciaal overste, Sr Angèle.

De Mis begon om 9h30 en werd voorgegaan door E.H. Vicaris Giraud Mpindi Mwanza van het bisdom Matadi, een 20-tal priesters concelebreerden. Het parochiekoor van de jongeren, waaronder 2 junioren van de ZLJM , verzorgden de zang.
Eerst was er de ceremonie van de inkleding van 6 postulanten. Dan volgden de eerste geloften van de 9 novicen van het 2e jaar na de acclamatie van het evangelie van de dag.

Op het ritme van de liederen begaven ze zich naar de aangeduide plaatsen vooraan en na de homilie legden ze de geloften af. Na de Mis werd een gelegenheidsmaal aangeboden aan de genodigden. Alles verliep in een aangename joviale sfeer.

’s Avonds werd het souper opgediend na de aanbidding en de vespers op het Joseph Triest – plein (grote communiteit) voor de ZLJM, de families van de jonge zusters en voor de genodigden die de volgende dag moesten reizen.

VIERING ZILVEREN JUBILEUM EEUWIGE EN TIJDELIJKE GELOFTEN IN LUBUMBASHI

Aankomst van de novicen

Hier enkele beelden over onze tocht:
Op 17 juni 2019 om 5u00 verlieten we Kimpese richting Kinshasa en arriveerden er om 10h00. De zusters van de gemeenschap N.D. de Grâce / Gombe heetten ons hartelijk welkom en tegen 15h00 stonden we aan het agentschap om onze bagage te wegen. Dan ging het terug naar de communiteit om het feestje verder te zetten in aanwezigheid van Soeur Angèle Bénabiabo, onze provinciaal overste.

De volgende morgen zorgden de zusters voor een feestelijke morgenwijding. Daarna gingen we op bezoek bij de Broeders van Liefde en dan weer bij de Provinciaal Overste die ons feliciteerde en ons bemoedigde met wijze raadgevingen.

Rond 10h00 waren we op de internationale vlieghaven van Ndjili, want de vlucht voor Lubumbashi vertrok om 15h00. We kwamen toe in Luano om 19h10, waar de zusters Victorine NTENGU en Gisèle KANAILA ons opwachtten, blij ons weer te zien na zovele jaren.

Dan ging het naar het provincialaat, waar het weer een aangename welkom was. Begeleid door zang en dans traden we de kapel binnen waar Zr Marie-Céline Bulungu, de Provinciale het lof- en dankgebed inzette. In de living dronken we weer een fris glaasje vooraleer we rond 21h30 naar N. Dame d’ Espérence werden gebracht waar we weer een warme welkom genoten. Het laatste onthaal was in het Junioraat / Cana waar we zouden logeren. Daar zorgden de Zusters Béatrice Gaudoin en Marie-Claire voor.

Ons verblijf duurde een week en vier dagen met voorbereiding en bezinning in afwachting van de grote dag van de professie. Twee dagen vooraf bleven we in afzondering met gebed, Eucharistie en boetesacrament.

Jubelviering en afleggen van de geloften

Op 29 juni 2019, dag van de professie, zorgden wijzelf voor de morgenwijding. Na het ontbijt maakten wij ons klaar voor de Eucharistieviering in de parochiekerk van N.D. de la Paix, Gécamines.

Enkele ogenblikken na 10h00 begon de Mis in aanwezigheid van de parochianen en de familieleden van de uitverkorenen. Het zangkoor AMANI zette de intredezang in. Alle aanwezigen zongen enthousiast mee terwijl Mgr Gédéon KAFUKU, Vicaris en hoofdcelebrant, samen met 12 priesters, acolieten, de jonge zusters en andere ZLJM, in stoet optrokken naar het altaar van de Heer.

De zuster begeleidster opende de ondervraging; de aanwezigen volgden met aandacht de commentaren die aangepast waren aan de liturgie.
Dan kwam het moment dat de Provinciaal Overste elke novice naar voor riep en bij naam noemde. Deze antwoordde “hier ben ik”
De jonge zusters kwamen al zingend naar het altaar en daar voor het altaar verklaarde ieder dat zij voor altijd gehecht zal blijven aan God en aan zijn Zoon Jezus-Christus.

JPEG - 311.8 kB
Van links naar rechts : Zr. Cornelie KALUNGA, Zr. Solange-Clarisse MUEJA, Zr. Nelly KASHIKA, Zr. Suzanne KAD en Zr. Marie-Jeanne APENDEKI

In zijn homilie beklemtoonde de Vicaris de betekenis van de evangelische raden, vooral de gelofte van gehoorzaamheid.

Na de ceremonie van de eerste geloften volgde die van de eeuwige geloften. Na een woordje met de Vicaris gingen de 2 toekomstige eeuwig geprofeste zusters naar hun ouders om hun zegen te vragen. Dan kwamen ze terug naar het altaar waar de ceremonie werd verder gezet door de priester en door de provinciaal overste. Natuurlijk werden de nieuwe ZLJM ook begroet en verwelkomd door de zusters, de Familie van Triest.

Pas na de hele ceremonie werd het gewone ritme van de Mis hernomen. Een zuster van de provincie sprak nog een dankwoord uit aan God en aan alle aanwezigen en de hele viering werd om 14h00 beëindigd. Dan ging men voor de rest van het feest naar de zaal P.J. Triest in het lyceum Tshondo.


Inkleding en Eerste Geloften - Mali

In juni van dit jaar 2019 hadden twee gebeurtenissen plaats in het Inter-Afrikaans noviciaat: vijf jongeren, waaronder twee uit Rwanda en drie uit de Democratische Republiek Congo (RDC) begonnen hun noviciaat en zeven jongeren, waaronder drie uit Rwanda en vier uit RDC legden hun eerste geloften af.

INKLEDING

Wij, novicen van het eerste jaar, mogen jullie met grote vreugde vertellen hoe onze inkleding gebeurde in het Inter-Afrikaanse noviciaat in Mali.

We begonnen met een achtdaagse retraite van 4 tot 13 juni 2019. De retraite werd geleid door Pater Grégoire Keita met het thema “roeping”. Even in het kort: “Het is God die roept wie Hij wil en wanneer Hij wil. Hij heeft ons geroepen en nodigt ons uit om ons met vreugde te begeven op zijn weg. Onze roeping is een liefdesavontuur, dat betekent: God beminnen en zijn liefde verkondigen overal waar de armen een beroep op ons doen, en ook zelf bemind worden.”

JPEG - 837.4 kB
Van links naar rechts : Julienne Tumone, Cécile Karamuka, Régine Ndaya, Francine Mukanyandwi, Marie Inès Mujinga

De 7e dag van de retraite hadden we een gebedswake van 20h00 tot 21h00, geleid door de novicen van het 2e jaar. De morgen van de 8e dag baden we de lauden om 6h30.
Na het gebed gingen we zingend en dansend naar de refter. Na het ontbijt maakten we ons klaar voor de speciale ontmoeting met de Heer.

De ceremonie begon om 10h00 in de kapel van het noviciaat. Pr. Emmanuel Dembele, Vicaris en pastoor van onze parochie in San, ging voor en werd bijgestaan door 6 andere priesters die mee concelebreerden. Alle religieuze communiteiten van San waren uitgenodigd voor de viering. In zijn homilie trok de priester de aandacht op onze nieuwe kledij: “Zoals we andere kleren hebben aangetrokken moeten we ook ons hart en onze gewoontes vernieuwen om een nieuw leven te beginnen. We moeten ons laten vormen.

Om 12h00 eindigde de Mis en volgde de maaltijd. Dan kwam het moment om te zingen en te dansen op Malinese wijze. We voelden ons gelukkig onze vorming te mogen aanvatten.
Om 15h00 even rusten en om 17h00 mochten we het resterende voedsel van de maaltijd naar de gevangenis brengen, zodat ook die mensen iets van onze vreugde mochten genieten.

Na het bidden van de vespers en het souper, ging het feestje nog verder tot 22h00. Als besluit konden we alle medezusters danken voor de steun van hun gebed en begeleiding.

Mali, 13 juni, 2019
De nieuwe novicen

EERSTE GELOFTEN

Op 23 juni 2019, Sacramentsdag, legden wij onze eerste geloften af. We waren met zeven: Pascaline Mukandambaje, Espérence Musua, Thérèse Ngalula, Béatrice Byukusenge, Monique Muisangie, Enatha Dusenge, Léocadie Twangizila.

De plechtigheid begon om 9h00 op het voorplein van de kathedraal O.-L.-Vrouw van Lourdes in San, voorafgegaan door de processie van alle zusters van de regio Mali. De Eucharistie werd voorgegaan door Pr. Donat Dakouo, afgevaardigde van de bisschop, Mgr Gabriel Diarra, die weerhouden was, zes priesters concelebreerden.

JPEG - 6.5 MB
Van links naar rechts : Zr. Béatrice Byukusenge, Zr. Leocadie Twangizila, Zr. Espérance Muzwa, Zr. Pascaline Mukandayambaje, Zr. Monique Muisangie, Zr. Enatha Dusenge, Zr. Thérèse Ngalula

IIn zijn homilie onderstreepte de voorganger: “de viering van het H.Sacrament zal voor jullie een onvergetelijke dag blijven.” Hij nodigde ons uit om “Eucharistie” te zijn, dat wil zeggen dat door onze gave aan God wij voortaan ons moeten bekleden met nederigheid en eenvoud naar Christus’ voorbeeld. Na de homilie begon de ceremonie van de geloften met de dialoog tussen Sr Cécile Ndaya, vertegenwoordigster van de algemeen overste en de nieuwe kandidaten voor de professie, waarna het uitspreken volgde van de geloften, het overhandigen van de kruisjes en van de Constituties van de Congregatie.

Het was een ontroerende plechtigheid. Op het moment van de zending werd de zang van onze aanvaarding ingezet en ieder ontving haar zendingsopdracht. Twee van ons, Sr Thérèse Ngalula en Sr Léocadie Twangizila ontvingen hun toebehoren aan de regio Mali: een vreugde voor alle aanwezigen.

Wij voelden enerzijds een zekere vrees en anderzijds een grote vreugde. Tout est gräce. Alles is genade want het voornaamste is dat we voor Jezus leven, m.a.w. dat we onze zending beleven met liefde en vreugde.

Alle parochianen waren uitgenodigd voor het vriendenmaal. Er werd gezongen en gedanst en ieder toonde zijn talent. Het was heerlijk! We hebben God gedankt om de wonderen die Hij bewerkte in ons leven en we blijven rekenen op zijn genade!

Mali, 23 juni 2019
de nieuw geprofesten

Viering 125 jaar aanwezigheid in Mikalayi

De dag voordien was er een debat-conferentie gegeven door Broeder François-Xavier, Broeder van St.-Jozef van Mikalayi, gevolgd door een ontspanningsmoment: een voetbalmatch van de leerkrachten van onze scholen tegen de Zusters van Liefde J.M.. De score was in het voordeel van de leerkrachten 1 – 0.

Een jubileum vieren is ongetwijfeld een genade en een dankzegging! We worden ook uitgenodigd om de wonderdaden te bezingen die God tot stand brengt door de apostolische inzet van wie Hem dienen in de missie van Mikalayi doorheen de jaren.
Dank U Heer, voor zoveel weldaden waarvan wij mogen genieten.

JPEG - 244.4 kB

Een terugblik in het verleden: vijf Zusters van Liefde, missionarissen, o.l.v. pater Scheutist, E.P. De Deken, één van de stichters van deze missie, verlaten de Lage Congo in september 1893, richting Luluaburg St.-Jozef in Hoog Kasaï . Vertrokken op 2 september 1893 van uit Nemlao, een dorp in de buurt van Muanda, in de Bas-Congo, arriveert de karavaan in de missie van Mikalayi op 20 januari 1894 na een lange en moeizame tocht van 4 maanden.

Zoveel moed – en vooral, welk een geloof in de Voorzienigheid om zoals aartsvader Abraham naar het onbekende te gaan, alleen vertrouwend op God!...
Bij hun aankomst vonden de zusters op de missie reeds een 100-tal meisjes om op te voeden en te onderwijzen, naast vele zieken die wachtten op verzorging. Sedert hun aankomst blijft dat nog steeds de voornaamste activiteit van de zusters.

In de loop van de jaren kwamen er steeds opdrachten bij: vanaf 1895 lazaret voor ongeneeslijke zieken en bejaarden; men ging op zoek naar christelijke gezinnen om wezen op te nemen (1896); oprichting van een dispensarium; in 1923 werd een handwerkschool gebouwd, enz…
De voornaamste zorg bleef de opvoeding van de meisjes en de bevordering van de vrouw. Onder leiding van Sr Donat Olivier werd in Mikalayi de eerste normaalschool voor meisjes begonnen, het begin van het huidige Tusadile lyceum.
De ZLJM werden zo de promotoren van het onderwijs voor meisjes in de Kasaï. De naam van onze normaalschool bereikte de hele streek van de Kasaï.
De leerlingen internen waren goed omkaderd door de zusters, ze werden zelfs uitgenodigd om deel te nemen aan het gebed van de communiteit.

Van de kant van de geneeskunde hield men zich niet alleen bezig met verzorging van zieken in het dispensarium en in het hospitaal, maar ook was men bekommerd om de opleiding van het medisch personeel.
Sedert 1953 heeft de verpleegstersschool (nu het I.T.M.) gefunctioneerd. Vandaag na 125 jaar blijft Mikalayi nog steeds die actieve bijenkorf met zijn belangrijke medische vorming: dispensarium – materniteit – psychiatrisch hospitaal – gezondheidscentrum.

Op vlak van welzijnswerk vervullen de zusters nog alle werken eigen aan het charisma van de stichting: onthaal en zorg voor weduwen; georganiseerd weeshuis; onderwijs …

JPEG - 104.3 kB De geschiedenis van Mikalayi verdient een uitgebreid boek met de herinnering aan zovele mensen: priesters – broeders – zusters – catechisten – parochianen enz… die heel hun leven en energie hebben gewijd aan het werk van de evangelisatie van de regio, allen met de genade van Gods Geest.

De dag van de jubelviering was de Aartsbisschop weerhouden, hij stuurde de Pastoor Deken van de parochie St-Joseph/Mikalayi om voor te gaan in de Eucharistie. In zijn homilie loofde hij God voor alles wat gerealiseerd was door onze zusters-pioniers; hij sprak met veel lof over het werk van de ZLJM tot op vandaag in Mikalayi. Dank zij hen is het religieuze leven blijven bloeien in de Kasaï.

Na de Communie heeft de provinciale Overste hulde gebracht aan de geschiedenis van 125 jaar aanwezigheid van de Zusters van Liefde in Mikalayi, als wieg van de evangelisatie en van het religieuze leven in de Kasaï.

JPEG - 144.8 kB Nadien sprak Sr Angélique Dikete, Algemene raadzuster en afgevaardigde van de Algemeen Overste, dankwoorden aan God voor zovele weldaden. Zij dankte de zusters voor hun missionaire inzet en alle aanwezigen voor hun meeleven en hun steun. Dan volgde de feestelijke maaltijd in onderlinge vriendschap. Iedereen was gelukkig!

Bij de genodigden waren ook de Provinciale Overste van de Sr.-Vincent-provincie en een aanzienlijke vertegenwoordiging van onze zusters uit Mbuyi-Mayi.

Dank aan de Heer voor al zijn genaden.
Wij vertrouwen ons toe aan de Goddelijke Voorzienigheid.

Zr Angèle Benabiabo


1 juni 2019 – Groot feest in het “Moederklooster” in Gent

Onze Congregatie vierde het jubileum van 50 Zusters van Liefde: 3 na 75 jaar professie – 4 na 70 jaar professie – 23 na 60 jaar professie – 20 na 50 jaar professie, onder hen was ook Sr Lucy bij de jubilarissen.

JPEG - 4.9 MB

Niet alle jubilarissen waren aanwezig in Gent, maar ook onze overzeese jubilarissen uit Afrika en Azië waren er met hart en ziel verbonden met de Europese provincies. Zo was het een uitbundig dank en jubelfeest dat zijn uitdrukking vond in de plechtige Eucharistieviering, voorgegaan door Mgr Van Looy, Bisschop van Gent, en opgeluisterd door de heerlijke klanken van het meerstemmig zangkoor. En trouw aan de traditie ging het feest verder met de gezellige ontmoeting en de smakelijke gerechten, voorbereid door onze vriendelijke en onbetaalbare medewerkers.
De jaren worden opgeteld, maar ook het enthousiasme en de dankbaarheid voor alles wat de Heer tot stand bracht hier en overal ter wereld.

Foto’s van het jubileum


NIEUWE INTREDE IN HET IAN (INTER AZIATISCH NOVICIAAT) – 2019

De vooravond van de nieuwe start van het IAN werd ingezet met een dag van gebed met een zinvol en uitnodigend thema “Je bent geen toeval”.

Het was een bijzondere gelegenheid om tijd te nemen en na te denken samen met de Heer rond de waarde van ons eigen leven en het geschenk van onze roeping. Onze geboorte is geen vergissing, niet mijn ouders hebben mij gewild, het was God die mij heeft gewild. Mijn geboorte heeft Hem helemaal niet verbaasd. In feite verwachtte Hij mij.

Lang vóór ik werd ontvangen door mijn moeder, was ik door God ontvangen. Hij dacht eerst aan mij. Hij had de dagen van mijn leven al op voorhand gepland. Hij bepaalde het moment van mijn leven en van mijn dood. De H. Schrift zegt: “U zag mij vóór ik werd geboren en plande elke dag van mijn leven, lang vóór ik begon te ademen. Al mijn dagen stonden in uw boek geschreven!” God doet nooit iets per vergissing, Hij maakt ook nooit fouten. Hij heeft een reden voor al wat Hij schept.

JPEG - 77.3 kB

Deze gebedsdag was een uitgelezen kans om in bewondering te staan voor het geschenk van onze roeping en voor het wonder van ons bestaan. We voelden Gods goedheid voor ieder van ons. De bezinning inspireerde ons en verdiepte ons verlangen om onszelf aan Hem te wijden. Het maakte ons gelukkig en gaf ons betekenis en vreugde aan ons leven. Overal heerste stilte in onze omgeving. We waren in gebed verbonden bij de Heer, onder leiding van Zuster Fatima, onze novicen-meesteres.

Het thema was sprekend om het noviciaat te beginnen. Zr Fatima bracht het voor ons op een haalbare manier, met woorden uit de Schrift. Dankbaarheid vervulde ons hart om alles want alles wat gebeurt in ons leven is altijd volgens Gods plan en beantwoordt aan zijn doel. “Jahweh riep mij reeds in de moederschoot! Hij noemde mijn naam nog vóór ik was geboren” (Jes. 49, 1)

De woorden van de psalmist en de uitleg door Zr Fatima verdiepten de overtuiging van onze roeping tot ZLJM. We werden gesterkt in de overtuiging God toe te laten om ons verder te laten vormen naar zijn beeld en om open te staan zodat Hij zichzelf in ons kan uitstorten.

Onze kapel was mooi versierd met bloemen rond de woorden “ Ik heb je geroepen bij je naam, jij bent de mijne! ” De liturgie was zo bemoedigend, geleid door Zr Fatima en Zr Jamila. Tijdens de gebedsviering ontvingen we het uniform; zo kwamen we binnen in onze nieuwe uitrusting. Ieder ontving de Bijbel, de Constituties en het Kruisje. Dan boden we onszelf aan met een symbool en een persoonlijk gebed.

Na het gebedsmoment werden we begeleid naar de eetzaal, in gezelschap van onze twee geprofeste zusters en de twee oudste novicen. We werden gefeliciteerd en ontvingen de beste wensen voor een gelukkige en stralende toekomst. Om te eindigen genoten we van een heerlijke maaltijd en een gezellige recreatie. Het was een onvergetelijke dag hier in ons leven in IAN.

Onze groep telt zeven jonge mensen uit verschillende landen:
2 uit Rwanda
2 uit Vietnam
2 uit Delhi, India
1 uit Pakistan

Janviere, Trâm, Thành, Roma, Esther, Tamanna en Jobita begonnen het noviciaat op 5 mei 2019.

Dank aan allen en moge God jullie zegenen
(Zeven eerste-jaar-novicen)

JPEG - 51.9 kB

Van links naar rechts: Jobita, Thành, Roma, Tamanna, Zr. Fatima, Janviere, Trâm, Esther


Provincie Ranchi – Eerste Geloften - 18 mei 2019

De Provincie beleefde een vreugdevol gebeuren: Eerste Geloften van acht novicen van het 2e jaar: Nilima Kerketta, Renu Gloria Baa, Cicilia Chutia Purty, Abha Tirkey, Neelanchal Reshma Beck, Manjula Toppo, Binita Kujur en Julia Mundu.

De viering in de Sacred Heart school Hulhundu werd geopend met de plechtige Eucharistie om 9h00. De voorganger was Mgr Telesphore Bilung, hulpbisschop van het Aartsbisdom Ranchi. In concelebratie werd hij bijgestaan door negen priesters. Hij gaf een mooie inspirerende homilie, waarin hij aansloot bij het thema en de lezingen van de dag.

JPEG - 892.5 kB

Het uitspreken door de novicen klonk helder en overtuigd in aanwezigheid van Sr Mary Joseph, Provinciaal Overste en de talrijke medezusters. Het was een ontroerende en biddende plechtigheid, waardig en vreugdevol, onderstreept door het zangkoor o.l.v. Zrs Sushma Ekka, Joséphine Xaxa en de andere zusters, novicen en postulanten. De aanwezigheid van ouders en familieleden, vrienden en ZLJM van andere communiteiten, vele priesters en religieuzen uit andere congregaties, droeg bij tot de vreugdevolle sfeer, vooral voor de nieuw geprofesten. Na de Misviering werden de nieuwe bruiden van Christus uitbundig gefeliciteerd door alle aanwezigen. Dan volgde het vriendenmaal, waaraan allen deelnamen. Het was een bijzondere dag, niet alleen voor de pas geprofesten, maar ook voor de hele Congregatie en voor de ganse Kerk.

JPEG - 221.4 kB

Van links naar rechts - eerste rij: Zr. Reshma Beck, Zr. Nilima Kerketta, Zr. Binita Kujur, Zr. Manjula Toppo
Van links naar rechts - tweede rij: Zr. Abha Tirkey, Zr. Julia Mundu, Zr. Cicilia Chutia Purty, Zr. Renu Gloria Baa


Jubelviering in de Zuidprovincie

Om meerdere redenen biedt de Beau-Vallon in St.-Servais een ideaal kader om te feesten. Daarom worden de jubilea van de zusters er ieder jaar gevierd. Ook dit jaar was dit het geval op 11 mei voor Zr Thérèse de la Trinité, Zr Maria-Felix en Zr Benitia.

JPEG - 124.6 kB Dank zij twee leden van de pastorale ploeg – Daniël aan het orgel en Martine aan de lezenaar – had de Eucharistieviering plaats als in het voorportaal van de hemel. Zelfs zij die meestal minder geïnteresseerd zijn om te luisteren naar de homilie, konden niet weerstaan aan de welsprekendheid van Pater Jean Radermakers s.j. en plukten er iets pittigs uit.Ik denk terug aan het mooie beeld: ieder van ons groeide gedurende negen maanden in de schoot van onze moeder, om op het ogenblik van onze geboorte te verschijnen als de synthese van de eeuwenlange geboorte van de mensheid…

Dit was het geschikte vertrekpunt om terecht te komen op het intercontinantale van onze congregatie tijdens de “aarati” met de aanbidding, gebracht door onze Aziatische zusters. De farandole, ingezet door onze Afrikaanse zusters, bracht ons na de Mis naar het aperitief.

JPEG - 110.2 kB

Na de maaltijd die de chef-kok alle eer aandeed, volgde een ontspanningsprogramma. Ik kan je verzekeren dat niemand in slaap viel. Al wie werd opgeroepen aanvaardde – niet zonder een gezonde kriebel - een actieve bijdrage voor een reis over “de provincies”. En het geheel werd muzikaal begeleid door accordeonspel van een vader met zijn zoon.

Kim-Chi gaf het startschot met een Vietnamees lied dat iedereen bekoorde. Dan Volgden de zes provincies:

Zr Deepthika legde uit hoe men gasten onthaald in Sri Lanka: men presenteert een kleine portie gebakken rijst in kokosmelk met gedroogde vruchten. Ze voegde de daad bij het woord en serveert ons allemaal een heerlijk proevertje vóór we de Beau-Vallon verlaten, om duimen en vingers af te likken.

Zr Roshni laat ons genieten van een dubbele ritus van de Ranchi-provincie: het vóórakkoord van het toekomstig huwelijk in aanwezigheid van de familie. Achtereenvolgens wisselen de toekomstige bruid en bruidegom met elkaar een volle kan water, beeld van het leven. Heel ons gezelschap stelde de getuigen voor. Dan volgt de voetwassing om de gastheer te onthalen. Voor even moest een handwassing hiervoor doorgaan.

Zr Shama nam ons op haar energieke manier mee naar Pakistan, beter gezegd naar de Indo-Pakistaanse grens, op het ogenblik van de traditionele uitwisseling van de vlag. Het was alsof we er zelf bij waren.

Zr Angélique en Zr Cécile, in de Congolese lendendoeken van rafia dansten en zongen een lofzang op Afrikaanse tonen : een ritme dat uitnodigde tot de dans van op de stoelen.

Zr Birgit zegde met overtuiging dat de Nederlandstalige Provincie één van de beste banketbakkers onder haar leden telt. Als bewijs haalt ze een grote doos met de heerlijkste koekjes boven. Niemand wijst ze af…

Ten slotte neemt Zr Muriël het woord namens de Zuidprovincie. Ze vertelt in een smakelijk Brussels dialect enkele waar gebeurde anekdotes. Et Klett, Mariett

Nog was het niet gedaan. Plots veerde Zr Germaine recht en zet de hele groep aan tot zingen als afsluiting van het feest. Zr Thérèse Renoirte heeft het laatste woord om uit te drukken wat iedereen wil zeggen: zoveel DANK aan iedereen! En tot volgend Jaar!

Zr Anne-Marie Berckmans

EERSTE GELOFTEN IN VIETNAM

EEN DAG VAN VREUGDE EN LIEFDE

ZLJM, hou je van Mij?... Weid mijn schapen!” (Joh. 21,15-17)

Ieder jaar delen wij in verbondenheid met de ganse Kerk in de grote vreugde van Pasen. Maar dit jaar kwam daar een tweede reden tot vreugde bij: de eerste geloften van onze vier novicen. 27 april 2019 werd een dag om niet te vergeten voor hen die professie deden, maar ook voor alle zusters van de Regio Our Lady of Lavang van Vietnam.

Het thema van het Algemeen Kapittel 2017 werd opnieuw gekozen als thema van de Professie. Zo gaf men een antwoord op die ontroerende en tevens uitdagende vraag van Jezus door hun toewijding aan Hem: “ZLJM, hou je van Mij?” Op die dag was het inderdaad hun belofte door het uitspreken van de drie evangelische raden.

JPEG - 241.6 kB

Wie kan de gevoelens van die vier novicen beschrijven? Na jaren van vorming en onderscheiding tonen vier jonge en enthousiaste vrouwen zich bereid om “Ja” te zeggen op de vraag van de Heer in aanwezigheid van hun familieleden en van de hele congregatie. Ondanks het feit dat ze wat nerveus en ontroerd waren, klonk het uitspreken van hun liefde en toewijding helder en klaar. Op die dag klonk het woord van de kleine Samuel herhaaldelijk bij de aanwezigen in de kerk: “Heer, U hebt mij geroepen. Hier ben ik!” Zuster Roshni Barla, Algemeen Raadszuster, ontving de vier novicen in de familie van de ZLJM, door de overhandiging van de keten met het kruis van de ZLJM. De herinnering aan het gebeuren dat de levende God zijn uitverkoren volk in het Oude Testament riep, werd opnieuw opgewekt. Wij geloven dat vanaf dit ogenblik de heilsboodschap is blijven doorstromen.

Ja, op die dag werd een nieuwe bladzijde van de geschiedenis van de Congregatie van de Zusters van Liefde van Jezus en Maria omgeslagen, bijzonder in de Regio van O.-L.-Vrouw van Lavang in Vietnam. De ZLJM-familie is gezegend met vier nieuwe leden. Deze jonge vrouwen kozen vrijwillig om de Heer te volgen, een leven gekenmerkt door eenvoud en zelfvergetelheid, ondanks menselijke zwakheid. Dit is toch een getuigenis voor de wereld, dat er iets groter bestaat dan materiële rijkdom, macht en succes. Maakt dit niet de echte paasvreugde werkelijk?

De ritus van de religieuze professie had plaats in een plechtige, maar gemoedelijke gebedssfeer. Na de vraag naar hun vrijwillige instemming door Bisschop Dominic NGUYEN Van Manh, Hulpbisschop van het bisdom Dalat, legden de vier novicen zich neer vóór het altaar, terwijl het koor Psalm 50 aanhief. Dit was het mooiste en meest ontroerend moment van de plechtigheid: de vier novicen stonden recht als gewijde liefdes-getuigen voor de Congregatie. Alle aanwezigen waren geraakt door eenzelfde ervaring. Allen deelden in dezelfde vreugde en zelfgave in het religieuze leven.

JPEG - 127.3 kBHierna sprak elke zuster om beurt haar toewijding uit aan de Heer en ontving het kruisje met de tekst “God is Liefde”. Vanaf nu willen deze zusters een levend getuigenis zijn van deze woorden. De gemeenschap was overgelukkig deze vier nieuw geprofeste zusters in hun midden te hebben. Ze werden gefeliciteerd na het zingen van Maria’s lofzang, het Magnificat! Geluk straalde van de gezichten en was aanstekelijk voor allen.

In zijn homilie legde de Bisschop de nadruk op het geschenk van de roeping, te beginnen met Mozes en Petrus en onze roeping. Hij riep elke zuster op om geworteld te blijven in God met een diepe liefde, want de liefde in ons komt van God. Wij ontvangen Gods kracht om onze zending te volbrengen. Elke zending begint met het antwoord op Jezus’ vraag “Hou je van Mij?

Om 11u45 eindigde de viering in een warme, emotionele atmosfeer, gevolgd door een heerlijk feestmaal met zang en dans. Samen genoten we en vierden we de mooie gave van de roeping. Alles was goed, we dankten God voor de talrijke zegeningen en we dankten allen die hadden bijgedragen om er het beste van te maken.

Doorheen de religieuze professie van onze vier zusters was de VREUGDE van het Evangelie verkondigd aan al wie ervoor open stond. Zoals Paus Franciscus zegde in één van zijn Apostolische Brieven: “Evangelische vreugde wordt pas duidelijk in de dienst aan de medemens: je zal leven vinden door leven te geven, hoop door het geven van hoop, liefde door het geven van liefde”.

(Van links naar rechts: Zr. Teresa Sâm, Zr. Anna Tin, Zr. Maria Hiền, Zr. Maria Hương)

Zr. Anna Thắng


Foto’s van de professie


Mali : Nieuw regionaal bestuur

Het nieuwe regionale bestuur bestaat uit zuster Marguerite Tubale Matandu (links op de foto) als regionale overste en zusters Rose Meta Kabambi (midden) en Symphorose Kadd’a Tshiend (rechts) als raad-zusters. Op 24 februari 2019 werd de nieuwe ploeg in San geïnstalleerd.

JPEG - 481.1 kB


Nieuwe provinciale equipe in Ranchi - Indië

In Ranchi vatte een nieuwe provinciale equipe op 23 februari 2019 zijn leiderschapstaak aan. De nieuwe provinciaal overste is zuster Mary Joseph Valiyankal (midden).

JPEG - 150.9 kB
Van links naar rechts : Zr Albina Mundu, Zr Lidwin Mary Rodrigues, Zr Mary Joseph Valiyankal (provinciaal overste), Zr Elsy Joseph Vadake Vettuvazhiyil, Zr Susanna Barla.


Viering van het Jubileum van het Generalaat

15/12/2018

Dit jaar vierde het Generalaat van de ZLJM hun Gouden Jubileum in Brussel. De viering vond plaats op 15 december 2018 in het generalaat. De Bisschop van Gent, Luc Van Looy, was voorganger bij de jubilerende eucharistieviering. Onder de genodigden waren er zusters uit de Europese provincies die lid waren van de communiteit van het generalaat en dit voor de erschillende diensten. Vooral de aanwezigheid van zuster Ludo Vercammen, onze voormalige algemene overste, was een hoogtepunt van de dag.
In het onthaal van de gasten heeft zr. Lucy Jacob, onze algemene overste, verklaard:

«Vandaag vieren we de aanwezigheid van ons ‘gemeenschappelijke huis’, zoals zuster Christiane Dupuis van de Zuidprovincie het tijdens onze laatste bijeenkomst hier (op 6 oktober) noemde, in het hart van Europa. Als de muren van dit huis konden spreken zouden ze een lang, gevarieerd en veelkleurig verhaal te vertellen hebben: van de opeenvolgende ploegen van algemeen bestuur, het langskomen van zusters uit alle hoeken van de wereld en van allerlei typen bezoekers, de ontelbare vergaderingen die hier gehouden werden, de wel of niet genomen beslissingen, het gekozen beleid, de gegeven richtlijnen, tot en met de culturele uitwisseling, de pret en de vele lachsalvo’s.

Maar bovenal is dit huis de voorbije vijftig jaar de thuis geweest van onze opeenvolgende bestuursploegen, van die ZLJM’s die belast werden met de taak het leven en de zending van de congregatie te leiden, te sturen en te verlevendigen en zo de erfenis van onze stichters Pieter-Jozef Triest en Moeder Placide in ere te houden en door te geven. Volgens mij is de kern van wat wij vandaag vieren de geest die ons verbindt en één maakt.»

PNG - 2 MB

Foto’s van de jubileumviering


Provincie Saint Vincent de Paul : nieuwe provinciale equipe

De Congolese Provincie Saint Vincent de Paul heeft een nieuwe provinciale equipe, die op 1 augustus 2018 werd geïnstalleerd in de Kapel van de communiteit Notre Dame d’ Espérence in Lubumbashi.

JPEG - 277.9 kB

Van links naar rechts: Zr Jeannette Kaseka, Zr Jacqueline Mushikwa, Zr Marie-Céline Bulungu (Provinciale Overste), Zr Léontia Kabedi en Zr Marie-Jeanne Kyuma.


Nieuwe viceprovinciaal bestuur in Rwanda

Het nieuwe viceprovinciaal bestuur bestaat uit zuster Mary Paul Vadassery (midden op de foto) als viceprovinciale en zusters Colette Uwamahoro (l.) en Athanasie Mukangoga (r.) als raad-zusters. Op 10 november 2018 werd de nieuwe ploeg tijdens een zinvolle gebedsdienst op het viceprovincialaat Notre-Dame de Kibeho in Nyamata geïnstalleerd.

 de Viceprovincie Onze Lieve Vrouw van Kibeho, Rwanda


Nieuwe provinciale raad : Nederlandstalige Provincie

De Nederlandstalige provincie heeft een nieuwe provinciale raad. Van links naar rechts zie je: zuster Anne-Marie Castelein, zuster Birgit Goslain (provinciale overste), zuster Lieve De Beul en zuster Veroniek Ottenburgs. De nieuwe ploeg werd op 3 juni 2018 geïnstalleerd in ons moederhuis in Gent.

 de Nederlandstalige Provincie (NTP), België/Nederland


Nieuwe provinciale ploeg : Sri Lanka

In Sri Lanka vatte een nieuwe provinciale ploeg op 2 juni zijn leiderschapstaak aan. De nieuwe provinciaal overste is zuster Ajitha Fernando (midden); de raadzusters zijn (v.l.n.r.) zuster Yogarani Rajaratnam, zuster Malkanti Fernando, zuster Patsey Pitchai en zuster Lanka Fernando.

 de Provincie Sri Lanka


Nieuws

De uitstraling van het charisma van de ZLJM en Covid-19 (vervolg)

Echo’s uit het generalaat onder lockdown


Om op de hoogte te blijven van onze activiteiten, gelieve ons uw e-mailadres achter te laten: